പരലോകം: മനുഷ്യനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട, ഇസ്ലാം പറയുന്ന പരലോകം, പുനർജ്ജനി.
ശരീരത്തിൽ നിന്ന് അന്യമായി നിൽക്കുന്ന, ഞാനും നീയും ഉള്ള, ഞാനും നീയുമായ ആത്മാവ് ഇല്ല.
ആത്മാവ് അല്ല പുനർജനിക്കുന്നത്.
ആത്മാവിന് ജനനവും മരണവും പുനർജനിയും ഇഹലോകവും പരലോകവും, അവ തമ്മിലുള്ളവ്യത്യാസവും ഇല്ല, ഉണ്ടാവാൻ തരമില്ല.
ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് ഞാനും നീയുമല്ല, ഞാനും നീയും എന്ന ബോധമുള്ളതല്ല.
ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് ശരീരത്തിലെ ജീവൻ മാത്രം.
ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് പൊതുവെ എല്ലാവർക്കുമുള്ള, ആർക്കും പ്രത്യേകമായും വേറെയായുംഇല്ലാത്ത ജീവൻ.
ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് ശരീരത്തെ ശരീരമാക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മയിലുംരസതന്ത്രത്തിലും കൂടി ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്ന ജീവനായ ആത്മാവ്.
ശരീരമില്ലെങ്കിൽ ഞാനും നീയും ഇല്ല.
ആത്മാവല്ല ഞാനും നീയും.
ആത്മാവ് എന്ന ജീവൻ എന്നത് ശരീരം പ്രവൃത്തിക്കാനും അതുമൂലം ഞാൻ നീ ബോധമുണ്ടാവാനുംസഹായിക്കുന്ന പിൻശക്തിയായ സംഗതി എന്ന് ഏറിയാൽ കണക്കാക്കാം.
ശരീരം ഉണ്ടെങ്കിലുള്ള ഞാനും നീയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
പരലോക കാര്യത്തിലും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഞാനും നീയും ഇല്ല.
ഇപ്പറഞ്ഞത്, പ്രത്യേകിച്ചും മനുഷ്യന്റെ പരലോക-പുനർജ്ജനി കാര്യം പറയുമ്പോൾ, ഇസ്ലാമികമായിശരിയാണോ?
അതേ, അപ്പറഞ്ഞത് ശരി തന്നെയാണ്. അതാണ് ഇസ്ലാമും സമ്മതിക്കുന്നത്, സമർത്ഥിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യന്റെ പാരത്രിക- പുനർജ്ജനി വിഷയത്തിൽ വരെ ശരീരമില്ലെങ്കിൽ ഞാനും നീയും ഇല്ല എന്ന്തന്നെ. ഒരു സംശയത്തിനും വക നൽകാതെ.
ശാരീരികമായി അപ്പടി പുനർജനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള എന്റെയും നിന്റെയും പുനർജനിയുംപരലോകവും തന്നെയാണുള്ളതെന്ന്.
അതങ്ങനെ തന്നെ സാധിക്കുന്നതിന്റെ യുക്തിയും വഴിയും ഖുർആൻ കൃത്യമാക്കുന്നുമുണ്ട്
പരലോകത്തിലും ശരീരം ഉണ്ടെങ്കിലുള്ള ഞാനും നീയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് തന്നെ.
ശരീരം ഉണ്ടാവുമ്പോൾ, ശരീരത്തോടൊപ്പം തന്നെയുള്ള, ശരീരത്തോടൊപ്പം തന്നെ ഉണ്ടാവുന്ന, ഞാനും നീയും ആയ ജീവനും ബോധവും മനസ്സും തന്നെയേ ഉള്ളൂ.
ശരീരം ഉണ്ടാവുമ്പോൾ, ശരീരത്തോടൊപ്പമുള്ള ഞാനും നീയും ആയ ജീവനും ബോധവും മനസ്സുംആയതിനെയാണ് ഇസ്ലാം നഫ്സ് എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.
ആ നഫ്സിനെ പല കോലത്തിൽ പല വിധാനത്തിലും തട്ടിലും മട്ടിലും പലയിടങ്ങളിൽ സൂചിപ്പിച്ച്പറഞ്ഞെങ്കിലും, ഏത് വിധാനത്തിലും തട്ടിലും മട്ടിലും ഉള്ളതാണെങ്കിലും നഫ്സ് എന്ന സംഗതിശരീരബന്ധിതമാണ്.
ആ നഫ്സ് ജീവനുള്ള, ബോധമുള്ള, ഞാൻ - നീയുള്ള ശരീരബോധാവസ്ഥയാണ്.
ശരീരം ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ ശരീരത്തോടൊപ്പം തന്നെ ഇല്ലാതാവുന്ന ജീവനും ബോധവുമായ നഫ്സ്മാത്രം.
ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ മനസ്സും ബോധവും ഉൾകൊള്ളുന്ന ജീവനുള്ള ശാരീരിക നഫ്സ്.
നാം നമ്മിൽ നിന്നുള്ള റൂഹിനെ അവനിൽ (അതിൽ) ഊതി (സന്നിവേശിപ്പിച്ചു)” (ഖുർആൻ ) എന്ന്പറയുമ്പോഴും റൂഹ് എന്തെന്ന് ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല.
അതായത് ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് ഞാനും നീയുമല്ല, ഞാനും നീയും എന്ന ബോധമുള്ളതല്ല.
ഉണ്ടെങ്കിൽ ഉള്ള ആത്മാവ് ശരീരത്തിലെ ജീവൻ മാത്രം. പൊതുവെ എല്ലാവർക്കുമുള്ള, ആർക്കുംപ്രത്യേകമായും വേറെയായും ഇല്ലാത്ത ജീവൻ.
ശരീരത്തെ ശരീരമാക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മയിലും രസതന്ത്രത്തിലും കൂടി ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്നജീവനായ ആത്മാവ്.
റൂഹ് മാത്രമായ നീയും ഞാനും ഇല്ല എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തന്നെ.
അഥവാ റൂഹിന് നീയും ഞാനും എന്നതില്ല.
റൂഹ് ഞാൻ, നീ ഇല്ലാത്ത സ്വഭാവത്തിൽ ഉള്ളത്.
ശരീരത്തിന് ജീവനാവുന്ന, ജീവനുണ്ടാവുന്ന അവസ്ഥ മാത്രം റൂഹ് വീഴുന്ന അവസ്ഥ.
ശരീരത്തിന് ജീവനില്ലാതാവുന്ന അവസ്ഥ മാത്രം റൂഹ് ഇല്ലാതാവുന്ന അവസ്ഥ.
“റൂഹിനെ കുറിച്ച് അവർ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു. നീ പറയുക: അത് എന്റെ റബ്ബിന്റെ കാര്യത്തിൽ(കല്പനയിൽ) പെട്ടതാണ്.” (ഖുർആൻ)
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇസ്ലാം പറയുന്ന പരലോകവും പുനർജനിയും സംഭവിക്കുന്നത് നിന്റെയുംഎന്റെയും ശരീരത്തെ ഇക്കോലത്തിൽ തന്നെ വീണ്ടെടുത്ത് കൊണ്ട്, ആ ശാരീരിക ജീവനെയുംബോധത്തേയും സാക്ഷാൽക്കരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നേയും മാത്രവുമാണ്.
ഉറങ്ങുന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വരും പോലെ തന്നെ, പഴയത് തുടർത്തുന്ന, പൂർണകായ മനുഷ്യശരീരവുമായി നീയും ഞാനും പുനർജനിക്കും എന്ന് തന്നെയാണ് ഇസ്ലാം അർത്ഥശങ്കക്കിടയില്ലാത്തവിധം വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
“ആരാണ് നമ്മളെ ഉറങ്ങുന്നിടത്ത് നിന്ന് ഉണർത്തി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്?” (ഖുർആൻ)
എന്ന് മനുഷ്യരിൽ ഓരോരുവാനും പുനരുത്ഥാന നാളിൽ മുഴുവൻ ശരീരവുമായി പുനർജ്ജനിനേടുമ്പോൾ ചോദിക്കുമെന്ന് ഖുർആൻ പറയുന്നു.
ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റ് വരുന്നത് പോലുള്ള ശാരീരിക മാനസികാവസ്ഥയും പൂർണ്ണതയും തുടർച്ചയുംഓരോരുവാനും തോന്നുമാറ് സ്വാഭാവികമായിരിക്കും കാര്യങ്ങളെന്ന് സാരം.
തുടർച്ച അനുഭവിക്കുന്നതും അനുഭവപ്പെടുന്നതും പോലെ ഉറങ്ങുന്നിടത്ത് നിന്ന് ഉണർന്നുവരുംപോലെ തന്നെയുള്ള പുനർജ്ജനി, പാരത്രികം.
“ഇത് (പുനർജ്ജനി) പരമകാരുണികൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് മാത്രം. ദൂതന്മാർ സത്യമല്ലാതെപറഞ്ഞില്ല“ (ഖുർആൻ) എന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നെന്ന് തോന്നുന്ന മനുഷ്യന് ഉത്തരവുംകിട്ടും.
ശരീരമായി തന്നെ നീയും ഞാനും പുനർജ്ജനി നേടുമെന്ന് ഇതേ ഖുർആൻ വ്യത്യസ്തമായഉപമകളിലൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും അർത്ഥശങ്കക്കിടയില്ലാത്ത വിധം പലയിടങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
“ആകാശത്ത് നിന്ന് നാം മഴ വർഷിപ്പിച്ചു…….. അങ്ങനെ മരിച്ച നാടിനെ നാം ജീവിപ്പിച്ചു(പച്ചപ്പുള്ളതാക്കി). അതുപോലെയാണ് (നിങ്ങളുടെ) പുനർജ്ജനിയും.” (ഖുർആൻ)
“മനുഷ്യൻ ധരിക്കുന്നുവോ, അവന്റെ (നുരുമ്പിച്ച് ദ്രവിച്ച) എല്ലുകളെ നാം ഒരുമിപ്പിക്കില്ലെന്ന്. അവരുടെ വിരൽത്തുമ്പുകളെ വരെ (വ്യത്യസ്തമാക്കി) ക്രമീകരിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരാണ് നാം“ (ഖുർആൻ)
ഇസ്ലാം പറയുന്ന ഇത്തരത്തിലുള്ള പരലോകത്തെയും പുനർജ്ജനിയെയും ആർക്കെങ്കിലുംനിഷേധിക്കാനാവുമോ, ആരെങ്കിലും നിഷേധിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
നമുക്ക് നോക്കാം.
ഇസ്ലാമിൽ പരലോകം വെറും വിശ്വാസമോ സാധ്യതയോ മാത്രമല്ല ; പകരം വലിയ ഉറപ്പാണ്.
ഖുർആൻ പരലോക ജീവിതത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ഉറച്ച കാഴ്ചയായാണ്. വെറും കഥയുംസങ്കല്പവും ചിന്തയും ആയല്ലാതെ.
“അവർ ശേഷമുള്ളതിൽ ഉറച്ചബോധ്യത ഉള്ളവരാണ്.” (ഖുർആൻ)
എന്തുകൊണ്ട് ഇസ്ലാം പറയുന്ന പരലോകത്തെ ആരും നിഷേധിക്കേണ്ടതില്ല, ആർക്കുംനിഷേധിക്കാനാവില്ല?
നമുക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കാം.
മതത്തെയും പരലോകവിശ്വാസത്തെയും പലപ്പോഴും നമുക്ക് നിഷേധിക്കേണ്ടിയുംചോദ്യംചെയ്യേണ്ടിയും വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
മതങ്ങൾ കാരണവും മതങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന പരലോകവിശ്വാസം കാരണവും സമൂഹത്തിൽഅങ്ങോളമിങ്ങോളം അനീതികളും പൗരോഹിത്യ ചൂഷണങ്ങളും അടിച്ചമർത്തലുകളുംഉച്ചനീച്ചത്വങ്ങളും നടമാടുന്നു എന്ന് കാണുമ്പോൾ.
പരലോകവിശ്വാസത്തെ മറയാക്കി പൗരോഹിത്യ ചൂഷണവും അനീതിയും അടിച്ചമർത്തലുംഉച്ചനീച്ചത്വങ്ങളും നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും നടത്താനാവുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആപരലോകവിശ്വാസത്തെ ന്യായമായും സംശയിക്കണം, ചോദ്യംചെയ്യണം, വേണമെങ്കിൽനിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യണം.
പക്ഷേ അറിയുക : ഇസ്ലാമിന്റേയും, ഇസ്ലാം മുന്നിൽ വെക്കുന്നതായ പരലോകത്തിന്റെയും കാര്യംമറിച്ചാണ്.
പരലോകം പറഞ്ഞ് ചൂഷണം ചെയ്യാൻ ഇസ്ലാമിൽ ഭണ്ഡാരപ്പെട്ടികൾ ഇല്ല, പുരോഹിത വിഭാഗങ്ങൾഇല്ല, ബിംബങ്ങളും അഞ്ജലികളും അർച്ചനകളും ഇല്ല.
മനുഷ്യനെ ഓരോരുത്തരെയും ഒറ്റക്കൊറ്റക്ക് ദൈവത്തിലേക്ക്, തുറന്നയിടത്ത് തുറന്ന് തന്നെദൈവവുമായി സംവദിക്കും വിധം നേർക്കുനേരെയാക്കിയ വഴിയാണ്, ജീവിത പദ്ധതിയാണ് ഇസ്ലാം.
ദൈവവും മനുഷ്യനും ഇടയിൽ ഉണ്ടായ എല്ലാതരം ഇടയാളന്മാരെയും മധ്യവർത്തികളെയും ചൂഷണസാധ്യതകളെയും ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട്, ഇല്ലാതാക്കണം എന്ന നിർബന്ധ നിഷ്കർഷ വെച്ചുകൊണ്ട്.
ഒരുനിലക്കും ആർക്കും ചൂഷണം ചെയ്യാനാവാത്തവിധം എല്ലാവിധ ആൾദൈവങ്ങളെയുംബിംബങ്ങളെയും പുരോഹിതന്മാരേയും ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ട്, നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട്.
“ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്” ഒന്നുമില്ല, ആരാധ്യമായി ഒന്നുമില്ല, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ള (അല്ലാഹു) ഒഴികെ”
എന്ന് വ്യക്തമാക്കി പറഞ്ഞ്, ചൂഷണത്തിന്റെയും പേടിപ്പിക്കലുകളുടെയും എല്ലാവിധവാതിലുകളെയും സാധ്യതകളെയും കൊട്ടിയടച്ചുകൊണ്ട്.
പിന്നെന്താണ് പരലോകവിശ്വാസം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇസ്ലാം ചെയ്യുന്നത്, സാധിക്കുന്നത്?
ഇഹലോക ജീവിതത്തിൽ സാമൂഹ്യക്ഷേമവും ചൂഷണരാഹിത്യവും സാമൂഹ്യനീതിയും പരസ്പരമുള്ളനന്മയും ഒപ്പം അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതവും ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്നത് മാത്രം.
ജീവിതത്തിന് അർത്ഥവും ഉദ്ദേശവും ലക്ഷ്യവും നൽകുക മാത്രം.
അനീതികളും ചൂഷണങ്ങളും അടിച്ചമർത്തലുകളും ഉച്ചനീച്ചത്വങ്ങളും എല്ലാ അർത്ഥത്തിലുംഇല്ലായ്മ ചെയ്യുക മാത്രം.
എങ്കിൽ, സാമൂഹ്യക്ഷേമവും ചൂഷണരാഹിത്യവും സാമൂഹ്യനീതിയും പരസ്പര നന്മയുംഉച്ചനീച്ചത്വങ്ങളുടെ ഉച്ചാടനവും ഒപ്പം അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതവും ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഇസ്ലാമിന്റേത്പോലുള്ള പരലോകവിശ്വാസം എന്തിന് ആരെയെങ്കിലും അലോസരപ്പെടുത്തണം?
പകരം, ആരെയും വഞ്ചിക്കാതെ, ചൂഷണം ചെയ്യാതെ, പരമാവധി നന്മകൾ ചെയ്ത്, അക്രമങ്ങളിൽനിന്ന് മാറിനിന്ന് ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന അത്തരം പരലോകവിശ്വാസം യഥാർത്ഥത്തിൽജീവിതത്തിനും മനുഷ്യനും എന്തെങ്കിലും അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവും പ്രതീക്ഷയും നൽകുകമാത്രമല്ലേ ചെയ്യുന്നത്?
“ജനന-മരണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ: നിങ്ങളെ പരീക്ഷിക്കാൻ: നിങ്ങളിൽ ആര് ഏറ്റവും നല്ലത്ചെയ്യുന്നുവെന്ന്“ (ഖുർആൻ)
ഏറ്റവും നല്ലത് ചെയ്യുക, ചെയ്യിപ്പിക്കുക മാത്രം ഇസ്ലാമിന് ഏക ലക്ഷ്യം, ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം.
“ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ബീജത്തുള്ളിയിൽ നിന്ന് നാം മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു, നാം അവനെ പരീക്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, നാം അവനെ കേൾക്കുന്നവനും കാണുന്നവനും ആക്കി.”(ഖുർആൻ)
“നാം അവന് പല വഴികൾ കാണിച്ചു. നന്ദിയുള്ളവനോ നന്ദികെട്ടവനോ ആവാം” (ഖുർആൻ)
“അവന് നാം അവന് രണ്ട് വഴികൾ കാണിച്ചു. അവൻ നിർബന്ധമായും പ്രയാസമുള്ള വഴി താണ്ടണം. പ്രയാസമുള്ള വഴി എന്തെന്ന് നിന്നെ അറിയിച്ചതെന്ത്? അടിമയെ മോചിപ്പിക്കലാണത്, ക്ലേശിക്കുന്നദിവസങ്ങളിൽ അടുത്തവരായ അനാഥരെയും മണ്ണുപറ്റിയ അഗതികളെയും ഭക്ഷിപ്പിക്കലാണത്.” (ഖുർആൻ)
അർത്ഥരാഹിത്യ ബോധത്തിൽ നിരാശപ്പെട്ട് പോകുന്നവന് അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവുംഊർജവും ആവേശവും പകരുന്നതല്ലേ അത്തരം ഇസ്ലാം നൽകുന്ന പരലോകവിശ്വാസം?
ചൂഷണങ്ങൾക്കെതിരെയും നീതിക്ക് വേണ്ടിയും പോരാടുമ്പോൾ ലക്ഷ്യബോധവും ധൈര്യവുംഊർജ്ജവും ആയി മാറുകയല്ലേ ഇസ്ലാം നൽകുന്നത് പോലുള്ള പരലോകവിശ്വാസം ആവുക?
ബാഹ്യയുക്തിക്ക് നിരക്കുന്നുണ്ടോ, ബാഹ്യയുക്തിയിൽ പരലോകവിശ്വാസം ശരിയോ തെറ്റോഎന്നത് അവിടെ കിടക്കട്ടെ.
നാം അകപ്പെട്ട, നാം ജനിച്ചുവീണ, നാം ജീവിക്കുന്ന മാനത്തിനുള്ളിൽ സാധ്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങളുംഅളവുകോലുകളും മാത്രമേ നമുക്കുള്ളൂ.
നമ്മുടെ ആ മാനദണ്ഡങ്ങളും അളവുകോലുകളും വെച്ച് അളന്നുനോക്കിയാൽ മനസ്സിലാവുന്നഒന്നല്ല നമ്മുടെ ജനനത്തിന് മുൻപുള്ളതും മരണത്തിന് ശേഷമുള്ളതും. ജനനവും മരണവുംജീവിതവും എന്തെന്നതും എന്തിനെന്നതും വരെ …
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, തെറ്റായാലും ശരിയായാലും, എല്ലാ കാലത്തും പരലോകം വിശ്വസിച്ചവരുംനിഷേധിച്ചവരും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിച്ചവർക്കും നിഷേധിച്ചവർക്കും എല്ലാ കാലത്തും ഏറെക്കുറെ ഒരേ ന്യായംതന്നെയായിരുന്നു.
നിഷേധിക്കുന്നവർക്ക് ന്യായം ഒന്നേയൊന്ന്.
ബാഹ്യയുക്തി വെച്ച് പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.
പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ബാഹ്യ ന്യായം കിട്ടുന്നില്ല.
മരിച്ച് മണ്ണായാൽ പുനർജനിക്കുകയോ?
“മരിച്ചു മണ്ണായാൽ, എന്നിട്ടും ഞങ്ങൾ പുനർജനിക്കുമെന്നോ? നമ്മുടെ പ്രപിതാക്കളും(പുനർജനിക്കുമെന്നോ)?” (ഖുർആൻ)
ഈ ചോദ്യം പരലോകത്തെ കുറിച്ച് എല്ലാ കാലത്തും ഉയർന്ന ചോദ്യമാണ്, സംശയമാണ്.
ഖുർആൻ നൽകിയ ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ്, വ്യക്തമാണ്.
“മനുഷ്യൻ ധരിക്കുന്നുവോ, അവന്റെ (നുരുമ്പിച്ച് ദ്രവിച്ച) എല്ലുകളെ നാം ഒരിക്കലുംഒരുമിപ്പിക്കില്ലെന്ന്. അവരുടെ വിരൽത്തുമ്പുകളെ (വ്യത്യസ്തമായി) ക്രമീകരിക്കാൻ സാധിച്ചവരാണ്നാം“ (ഖുർആൻ)
പുനർജനിയുടെയും പരലോകത്തിന്റെയും കാര്യം പറയുമ്പോൾ വെറും ആത്മാവ് എന്ന അമൂർത്തസംഗതിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, ആത്മാവാണ് പുനർജനിക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലഖുർആൻ സമർത്ഥിക്കുന്നത്.
പകരം, ശരീരത്തെ തന്നെ പുനർജനിപ്പിക്കും, ശരീരത്തെ പുനർജനിപ്പിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തോടൊപ്പംഉണ്ടായിവരുന്ന നിന്നെയും എന്നെയും അതിലൂടെ പുനർജനിപ്പിക്കും എന്ന് തന്നെയാണ് ഖുർആൻപരലോകവും പുനർജനിയും സമർത്ഥിക്കുന്നത്.
ശരീരമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ, നീ എന്നതില്ല നിന്റെ ശരിയെ തിരുത്തേണ്ടി വരാത്ത കോലത്തിൽ.
ശരീരം ഇല്ലാതാവുമ്പോൾ ഞാൻ, നീ എന്ന തോന്നൽ ഇല്ലാതാവും എന്ന നമ്മുടെ തോന്നൽശരിയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചുതരുന്ന വിധം.
ഓരോ ശരീരവും വ്യത്യസ്തമാണ്, അനുപമമാണ്, അതുല്യമാണ് എന്നത് കൊണ്ട് ഓരോരുത്തനുംഅപ്പടി വ്യത്യസ്തമാണ്, അനുപമമാണ്, അതുല്യമാണ്.
ഓരോ ശരീരത്തിലും രൂപപ്പെടുന്ന തോന്നലായ ഞാനും നീയും വ്യത്യസ്തമാണ്, അനുപമമാണ്, അതുല്യമാണ്.
പരലോകവും പുനർജനിയും സംഭവിക്കുന്നത് ശരീരത്തെ പുനർജനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടും, ശരീരത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടാവുന്ന നിന്നെയും എന്നെയും പുനർജനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടും എന്ന് തന്നെയാണ്ഖുർആൻ അർത്ഥശങ്കക്കിടയില്ലാത്തവിധം പറഞ്ഞത്,
അതുകൊണ്ട് തന്നെ പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ കരുതുന്നു:
പരലോകം ഉണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.
പരലോകം ഉണ്ടെങ്കിലേ യഥാർത്ഥ നീതി നടപ്പാവൂ.
പരലോകം ഉണ്ടെങ്കിലേ ഈ ജീവിതത്തിലെ പോരായ്മക്കും അസന്തുലിതത്വത്തിനും ന്യായവുംപരിഹാരവും പകരവും കൊടുക്കാൻ പറ്റൂ.
ഇസ്ലാം പരലോകത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് നിലവിലുള്ള ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ചൂഷണംചെയ്യാനാണോ?
ആണെങ്കിൽ ആ പരലോകം അസംബന്ധമാണ്.
ഖുർആൻ പറയുന്ന പരലോകം ഉറപ്പാണ്; അല്ലാതെ ഇസ്ലാമിൽ പരലോകം വെറും വിശ്വാസമല്ല, വെറും തത്വചിന്തയല്ല. പകരം ന്യായമായ, യുക്തിഭദ്രമായ തുടർച്ചയാണ്.
എല്ലാം വിശ്വസിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെങ്കിൽ പരലോകം ഒരു മുസ്ലിം ഉറപ്പിച്ചുറപ്പിക്കുകയാണ്വേണ്ടത്.
“പരലോകത്തെ കുറിച്ച് അവർ ഉറപ്പുള്ളവരാണ്” (ഖുർആൻ)
ഉറപ്പായ കാര്യത്തെ എങ്ങനെയാണോ അവതരിപ്പിക്കുക അങ്ങനെയാണ് ഖുർആൻ പരലോകത്തെഅവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒന്നുമില്ലെന്ന് തോന്നും വിധം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മണ്ണിൽ മഴ പെയ്യുന്നതോടെ എങ്ങനെയാണോപച്ചപ്പ് ജീവൻ നേടുന്നത് അതുപോലെ തന്നെ രണ്ടാമതൊരു പുനർജനി മനുഷ്യനും ഉണ്ടാവുംഎന്നാണ് ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കിയത്.
“ആകാശത്ത് നിന്ന് നാം മഴ വർഷിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ മരിച്ച മണ്ണിനെ ജീവിപ്പിക്കുന്നു, അതുപോലെ തന്നെയാണ് പുറത്ത് കൊണ്ടുവരൽ (പുനർജനിപ്പിക്കൽ) (ഖുർആൻ
ഭൂമിയിൽ അവ്വിധം അത്തരത്തിലൊരു വ്യത്യസ്ത മഴ പെയ്താൽ മുളച്ച് പൊന്തുംവിധം ഇതുവരെജനിച്ചു മരിച്ചു പോയ എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും, എന്നുവേണ്ട എല്ലാറ്റിന്റെയും വിത്തുകൾ കിടപ്പുണ്ട്എന്ന് ധ്വനിപ്പിക്കും വിധം.

.jpg)