ദൈവകോപമാണോ? ശിക്ഷയാണോ? ദൈവത്തിന്റെ പരാജയമാണോ? ദൈവം ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയാണോ?

ദൈവകോപമാണോ ?

ശിക്ഷയാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ പരാജയമാണോ?

അതുമല്ലെങ്കിൽ ദൈവം ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയാണോ?

മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് കൂട്ടമായും അല്ലാതെയും മരിച്ചാല്യം അപകടങ്ങളിൽകൊല്ലപ്പെട്ടാലും, ശത്രുക്കളാൽ ക്രൂരമായി ആക്രമിക്കപ്പെട്ട് മർദ്ദിക്കപ്പെട്ടാലും ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും ദുരിതവും വന്നുപെട്ടാലും ഉയരുന്ന സന്ദേഹങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും കുറ്റപ്പെടുത്തലും ആണിവയൊക്കെ .…:……

ഇസ്ലാമികമായി പറഞ്ഞാൽ, ആരെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് കൂട്ടമായും അല്ലാതെയും മരിക്കുന്നതുംഅപകടങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നതും, ദൈവകോപമാണെന്നും ശിക്ഷയാണെന്നും അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ പരാജയമാണെന്നും അതുമല്ലെങ്കിൽ ദൈവം ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയാണെന്നും വിശേഷിപ്പിച്ച് പറയാവുന്ന ഒന്നും എവിടെയും ഇല്ല.

ഇസ്ലാമികമായി അങ്ങനെ ഒരു വാദം ആരും എവിടെയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, പറയില്ല. 

കാരണം ഇസ്ലാം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദൈവസങ്കല്പവും വിശ്വാസവും അങ്ങനെയുള്ളതാണ്..

അത്, “വിധി: അതിലെ നന്മയും തിന്മയും അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതാണ്” എന്നതാണ്.

വിധിയെന്ന ചെറിയ മിനിമം രൂപമായ വിത്തിനെ മാത്രമേ പൊതുജനത്തിന് അറിയൂ, മനസ്സിലാവൂ. 

ആ വിത്തിന്റെ ഇലാസ്തികതയും ഇലാസ്തിക മാനവും അറിയില്ല, മനസ്സിലാവില്ല. 

ഇലാസ്തികത വെച്ച് ആ വിധിയെന്ന വിത്ത് മാക്സിമം എത്രവരെ വലുതാവുമെന്നത്, എന്തെല്ലാമായിത്തീരുമെന്നത് ആർക്കുമറിയില്ല, മനസ്സിലാവില്ല.

വിത്തിലെ മരവും തോട്ടവും കാടും ആർക്കുമറിയില്ല, മനസ്സിലാവില്ല.

വിധിയെന്ന വിത്ത് രൂപം വിധിയുടെ ഏറ്റവും ചെറിയ സാധ്യത്യ.

വിധിയെന്ന വിത്തായ ബിന്ദുവിന് എത്രയുമെത്രയും വികാസ സാധ്യതയുണ്ട്. 

വികാസ സാധ്യതയിൽ മുളയ്ക്കുന്ന ആ വിധിയെന്ന വിത്ത് മരവും തോട്ടവും കാടും പ്രപഞ്ചവുമായി വികസിക്കും.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ:

റബ്ബ് എന്ന പേരുണ്ട് അല്ലാഹു എന്ന പ്രാപഞ്ചിക ബോധം തന്നെയായ ശക്തിക്ക്.

എന്താണ് റബ്ബ്.

റബ്ബ് എന്നാൽ വളർത്തുന്നവൻ എന്നർത്ഥം.

വളർത്തുന്നവൻ എന്നാൽ പരിണമിപ്പിക്കുന്നവൻ എന്നുകൂടിയാണ് അർത്ഥം. 

ഒന്നും കാണുന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ തുടരുന്നില്ല എന്നതാണ് വളർച്ച, പരിണാമം.

ഒന്നിനെയും കാണുന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ  തന്നെ തുടർത്തുന്നില്ല വളർത്തുന്ന പരിണമിപ്പിക്കുന്ന റബ്ബ്.

വളർച്ചയിൽ പരിണാമവും പരിണാമത്തിൽ വളർച്ചയും ഉണ്ട്.

വളർച്ചയിൽ പരിണാമവും പരിണാമത്തിൽ വളർച്ചയും നിറച്ചവൻ റബ്ബ്. 

വളർച്ചയിലും പരിണാമത്തിലും നാശമുണ്ട്, നാശത്തിൽ വളർച്ചയും പരിണാമവും ഉണ്ട്.

പ്രാപഞ്ചികതയും ജീവിതവും നശിച്ചും തളർന്നും തകർന്നും വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പരിണമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നർത്ഥം.

പ്രാപഞ്ചികതയും ജീവിതവും പരിണമിച്ചും വളർന്നും കൊണ്ട് നശിച്ചും തളർന്നും തകർന്നും കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കാണുന്ന കോലത്തിലെ പ്രാപഞ്ചികതയും ജീവിതവും ജീവരൂപങ്ങളും അവസ്ഥകളും അവസാനവാക്കല്ല.

പകരം വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്, പരിണമിച്ച് മാറാനുണുള്ളതാണ് എന്നർത്ഥം. 

എങ്കിൽ കൂട്ടമായും അല്ലാതെയും പലതും ഇല്ലാതായെന്ന് തോന്നും, നശിച്ചെന്ന് തോന്നും, കൊല്ലപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നും.

പ്രാപഞ്ചികതയെയും ജീവിതത്തെയും വളർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവനാണ് റബ്ബ്. അവൻ ഉദ്ദേശിച്ച കോലത്തിൽ. 

“മാഷാ അല്ലാഹു കാൻ വമാ ലം യഷാ ലം യക്കുൻ”

“അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിച്ചത് ഉണ്ടായി, അവൻ ഉദ്ദേശിക്കാത്തത് ഉണ്ടായില്ല”

ഇതാണ് കണ്ടതിനും കേട്ടതിനും ഒക്കെ മുസ്ലിംകൾ “മാഷാ അല്ലാഹ്” പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം.

വളരുന്നതിന്റെയും വളർച്ചയുടെയും മാക്സിമം സാധ്യത മുളച്ച് വളർന്നുകിണ്ടിരിക്കുന്ന വിത്തിനും സസ്യത്തിനും പൂർണമായും മനസ്സിലായെന്ന് വരില്ല.

ഉരുവിടപ്പെട്ട വാക്കിന് അതിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവുമായി ഉച്ചരിച്ചവൻ എന്തുദ്ദേശിച്ചു കേൾക്കുന്നവൻ എന്ത് മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാവില്ല.

വളരുന്നതിന്റെയും വളർച്ചയുടെയും മാക്സിമം സാധ്യത മുളപ്പിച്ച് വളർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന റബ്ബിന് അറിയും. 

അതാണ് വിധികർത്താവിന്റെ അറിവ്. 

അതാണ് വിധിയിലെ നന്മയും തിന്മയും വിധികർത്താവിൽ നിന്നാണെന്ന ഉറച്ച വിധിവിശ്വാസം 

മനുഷ്യനെ എന്നല്ല, എല്ലാറ്റിനെയും എങ്ങനെയോ അങ്ങനെ പരിണമിപ്പിച്ചു സൃഷ്ടിച്ചവനും പരിപാലിച്ചു മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുന്നവനും ആണ് ദൈവം.

എന്നത് കൊണ്ട് അതേ ദൈവത്തെ:

മനുഷ്യകേന്ദ്രീകൃതമായി മാത്രം കാണുന്നതിന്റെയും, 

മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയും ബുദ്ധിയും ഉപയോഗിച്ച് ദൈവത്തെ വിലയിരുത്തുന്നതിന്റെയും, 

മനുഷ്യന്റെ അതേ ബുദ്ധിയും ചിന്തയും വികാര-വിചാരങ്ങളും തന്നെ ദൈവത്തിൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും കൂടി, 

പ്രശ്നമുണ്ട് മേൽ ആരോപണങ്ങളും വിധികളും ദൈവത്തിന്റെ മേൽ ഉണ്ടാക്കിപ്പറയുമ്പോൾ.

ദൈവം വെറും മനുഷ്യകേന്ദ്രീകൃതം മാത്രമായ, ഭൂമി കേന്ദ്രീകൃതം മാത്രമായ ദൈവമല്ല. മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതും മനുഷ്യന് ബാധകമാവും വിധം, എന്നുവെച്ച് മനുഷ്യൻ പറയുന്നത് അപ്പടി മാത്രം ബാധകമായ ദൈവം എന്നല്ല.

ദൈവം കൊതുകിന്റെയും ആനയുടെയും എലിയുടെയും പൂച്ചയുടെയും അണുവിന്റെയും കീടങ്ങളുടെയും കൂടി സ്രഷ്ടാവും പരിപാലകനും ആയ ദൈവമാണ്.

പെട്ടെന്ന് കൂട്ടമായും അല്ലാതെയും മരിക്കുന്നതും അപകടങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നതും മനുഷ്യൻ മാത്രമല്ല. 

കൊതുകും ഈച്ചയും അണുവും കീടങ്ങളും ഒക്കെ കൂടിയാണ്. 

അവയൊക്കെയും എന്തിന്, എന്തുകൊണ്ട് എന്നത് വലിയ പ്രതലത്തിൽ നിന്ന് വലുതായി കാണുമ്പോൾ മാത്രം മനസ്സിലാകുന്നത്.

“അസാ അൻ തക്രഹൂ ഷെയ്അൻ ഫഹുവ ഖൈറൂൻ ലക്കും, അസാ അൻ തുഹിബ്ബു ഷെയ്അൻ ഫഹുവ ഷർറും ലക്കും”

“നിങ്ങൾ വെറുക്കുന്ന ഒരു കാര്യം നിങ്ങൾക്ക് നല്ലതിന് വേണ്ടിയാവാം, 

“നിങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യം നിങ്ങൾക്ക് മോശത്തിന് വേണ്ടിയാവാം” (ഖുർആൻ)

“മരിപ്പിക്കുന്നവൻ” (മുമീത്ത്) എന്നുകൂടിയാണ് അല്ലാഹുവിനുള്ള പേര്. 

അല്ലാതെ ജീവിപ്പിക്കുന്നവൻ (മുഹ്യി) എന്ന് മാത്രമല്ല അല്ലാഹുവിന്റെ വിശേഷണനാമം.

കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ വേണ്ട “കാരണങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നവൻ” (മുസബ്ബിബ്) എന്നും അല്ലാഹുവിന് പേരുണ്ട്.

മരിക്കാനുള്ളവർ എങ്ങനെയും മരിക്കുന്നത്, അവരെ എങ്ങനെയും മരിപ്പിക്കുന്നത് ക്രൂരതയല്ല. 

ജീവിതം എന്താണ് എന്തിന് വേണ്ടി എന്നറിയാത്തത് കൊണ്ടുള്ള അതറിയാത്തവന്റെ മുൻവിധി മാത്രമേ മരിക്കുന്നതും കൊല്ലപ്പെടുന്നതും ക്രൂരതയാണ് എന്ന വിധിപറച്ചിൽ.

ജീവിതം എന്താണോ, ജീവിതം എന്തിന് വേണ്ടിയാണോ അതിലേക്ക് ചലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ മാത്രമാണ് ആവലാതി പറയേണ്ടത്. 

അതറിയാനും പറയാനും ജീവിതത്തെ വലിയ പ്രതലത്തിൽ നിന്നും കാണേണ്ടിവരും. താൻ അകപ്പെട്ട പ്രതലത്തിൽ നിന്ന് മാത്രം കണ്ടാൽ മനസ്സിലായിക്കൊള്ളണം എന്നില്ല.

ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വാക്കിന് അതിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും അറിയില്ല. പക്ഷേ 

ആ വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചവനും മിക്കവാറും ആ വാക്കിനെ വായിക്കുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും അറിയുന്നു.

ജീവിതം തന്നവനും ഒരുക്കിയവനും സൃഷ്ടിച്ചവനും ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൻ ആ ജീവിതത്തിന് എന്തെങ്കിലും അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി വേണം അത് മനസ്സിലാക്കാനും വിലയിരുത്താനും. 

ഉച്ചരിച്ച വാക്കിന്റെ അർത്ഥം നല്കപ്പെട്ടോ എന്ന് അറിയേണ്ടതും നിശ്ചയിക്കേണ്ടതും അതു ഉച്ചരിച്ചവൻ തന്നെ. 

വാക്കിന് സ്വയം അതറിയാവതല്ല.

മരിക്കുന്നു, കൊല്ലപ്പെടുന്നു എന്നത് ആ വാക്കിന്റെ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ അർത്ഥം ഇല്ലാതാക്കി, ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്ന് എങ്ങിനെ മനസ്സിലാക്കാം?

ക്രൂരതയും തെറ്റും ശരിയും സന്തോഷവും കോപവും ഒക്കെ നമ്മുടെ വിതാനത്തിലെ വികാരവിചാരങ്ങളിൽ മാത്രമുള്ളതാണ്.

വലിയതിലേക്ക് നയിക്കാൻ വേണ്ടി ചെറിയതിൽ നിന്നും ഇളക്കിക്കൊണ്ടുപോകുന്നവന് അങ്ങനെയൊന്നില്ല. 

ഇളകിപ്പോകുന്നവനും അവന് ചുറ്റുമുള്ള അവനെപ്പോലുള്ളവർക്കും ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ തോന്നിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും.

ഇവിടത്തെ ഈ ജീവിതം സ്ഥിരമാണെന്നും ഇവിടത്തെ ഈ ജീവിതത്തിന് വേണ്ടി, ഇവിടത്തെ ഈജീവിതത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിക്കാൻ വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യണമെന്നും പറയുംവിധം ഈ അല്ലാഹുവെന്ന ദൈവം ഒരു പാഠവും നിർദേശവും നൽകിയിട്ടുമില്ല. 

ജീവിക്കുവോളം വേണ്ടത് വേണ്ട പോലെ ചെയ്യാനുള്ളത് മാത്രമേ നിർദേശമായുള്ളൂ. 

ഈ ജീവിതം അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള വഴി മാത്രമാണെന്ന ദൈവ-പരലോകവിശ്വാസമുള്ളവർപിന്നെങ്ങിനെ പറയും ഇവിടെ നടക്കുന്ന മരണങ്ങളും അപകടമരണങ്ങളും ദൈവത്തിന്റെ കോപവുംശിക്ഷയും പരാജയവും ക്രൂരതയും ആണെന്ന്?

നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിയതാണ്, അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റിയതാവാൻ തന്നെ നിങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചതാണ്.

“ഇന്നാ ലില്ലാഹി വ ഇന്നാ ഇലയ്ഹി റാജിഊൻ” എന്ന് മുസ്ലിംകൾ ദുരന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാവുമ്പോൾ പറയുന്ന വാചകം പോലെ.

“യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതിൽ നിന്നാണ് നിശ്ചയമായും നാം, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുന്നവരുമാണ് നിശ്ചയമായും നാം.”

“മിൻഹാ ഖലഖ്നാക്കും വഫീഹാ നുഈദുക്കും വമിൻഹാ നുഖ്രിജുക്കും താറത്തൻ ഉഖ്റാ” 

എന്ന് മുസ്ലിംകൾ മരിച്ചവരെ ഖബറടക്കുമ്പോൾ മയ്യത്തിലേക്ക് (ശവത്തിലേക്ക്) അവസാനമായി മണ്ണിട്ടുകൊണ്ട് പറയുന്ന വചനം അർത്ഥമാക്കുന്നത് പോലെ.

“അതിൽ നിന്നും നാം ഉണ്ടാക്കി, അതിലേക്ക് തന്നെ നാം മടക്കുന്നു, വീണ്ടും അതിൽ നിന്ന് തന്നെ വേറൊരിക്കൽ നാം പുറത്ത് കൊണ്ടുവരാൻ”.

ലൈംഗിക ബന്ധമില്ലാത്ത പുരുഷസ്നേഹം സ്നേഹമോ സ്നേഹബന്ധമോ അല്ല,

ലൈംഗിക ബന്ധമില്ലാത്ത പുരുഷസ്നേഹം സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം അവളുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ സ്നേഹമോ സ്നേഹബന്ധമോ അല്ല, ആവില്ല.

മാതാവും പിതാവും ആയിപ്പോകുന്നതാണ്. 

മാതാവും പിതാവും ആയിപ്പോകുന്നതിൽ ബോധത്തിനും തീരുമാനത്തിനും വലിയ പ്രസക്തിയില്ല…. ഏറിയാൽ അപവാദമായല്ലാതെ…..

ആയിപ്പോകുക മാത്രമല്ലാതെ. കെണിയെന്ന് തോന്നാത്ത കെണിയായിക്കൊണ്ട്. 

ഒരു പ്രായമാകുന്നതോടെ പെൺകുട്ടിയുടെ ശരീരം പൂത്തുലയുന്നത് ഗർഭിണിയാവാനുംമാതാവാകാനും വേണ്ടി മാത്രമാണ്. 

ഗർഭിണിയാവാനും മാതാവാകാനും വേണ്ട പ്രകൃതി നടത്തുന്ന ഒരുക്കലാണത്.

അതിൽ അവളുടെ ബോധത്തിനും തീരുമാനത്തിനും പ്രസക്തിയില്ല. 

ആയിപ്പോകുക മാത്രമല്ലാതെ, കെണിയെന്ന് തോന്നാത്ത കെണിയായിക്കൊണ്ട്. 

പുരുഷനായാലും അതുപോലെ തന്നെ. 

ആവുന്നത്ര വിത്ത് വിതറാൻ വേണ്ടി പ്രകൃതി നടത്തുന്ന ഒരുക്കലാണ് അവൻ കാണിക്കുന്ന ആവേശം. ഒരു കാര്യവുമില്ലാത്ത ആവേശം. 

അവനെ കുറ്റവാളി വരെ ആക്കിമാറ്റുന്ന ഒന്നിനുമല്ലാത്ത ആവേശം.

അവന്റെ ബോധത്തിനും തീരുമാനത്തിനും പ്രസക്തിയില്ലാത്ത ആവേശം. 

ആ ആവേശത്തിൽ ആയിപ്പോകുക മാത്രമല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല.

കെണിയെന്ന് തോന്നാത്ത കെണിയായിക്കൊണ്ട്. 

ബോധത്തിലും തീരുമാനത്തിലും ലൈംഗികത മാത്രം നിഴലിക്കുന്നു, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. 

തീർത്തും മരീചികാബോധമായ (പ്രത്യേകിച്ചും പുരുഷനെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം) ലൈംഗികതയിലൂടെയാണ് ഗർഭധാരണം, മാതാവ്, പിതാവ് എന്നീ കെണികളിലേക്ക് ഓരോരുത്തരും വീഴുന്നത്.

തന്റെ ശരീരത്തെ നുകരാത്ത, തന്റെ ശരീരസൗന്ദര്യം ലൈംഗിക ആവേശമായി വാഴ്ത്താത്തപുരുഷസ്നേഹം സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം അവളുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ സ്നേഹമോസ്നേഹബന്ധമോ ആവില്ല. 

അതും പ്രകൃതി അവളെ വീഴ്ത്തിയ കെണി മാത്രം.

തന്റെ ശരീരത്തെ അനുഭവിച്ച് സ്നേഹിക്കാത്തവൻ, തന്റെ ശരീര സൗന്ദര്യം സമ്മതിക്കാത്തവൻ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നതാവും സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാഷ്യം.

അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ, അതിന്റെ വടിവുകളിലൂടെ, ജി സ്പോട്ട്, ക്ലിറ്റോറിസ് മർദ്ദനത്തിലൂടെതന്നെ അവളുടെ ആത്മാവിലേക്ക് കയറണം, എത്തണം.

അങ്ങനെ അവളുടെ ആത്മാവ് കണ്ടെത്താത്ത,  ആത്മാവിലേക്ക് എത്താത്ത പുരുഷൻ അവൾക്ക്പുല്ലാണ്.

അവൾ എന്ന ഭാര്യയോ കാമുകിയോ സ്വയം ലൈംഗിക ദാഹശമനം അന്വേഷിച്ചു പുരുഷനെസമീപിച്ചുവരുന്നതായി കാണില്ല എന്നാകിലും…

അതവളുടെ പ്രകൃതമാണ്. 

എന്നുവെച്ചു ലൈംഗികതയില്ലാത്ത സ്നേഹം അവൾക്ക് പഥ്യമാണ് എന്നല്ല അർത്ഥം.

അവളുടെ അണിഞ്ഞൊരുക്കം തന്നെ ലൈംഗിക ആവശ്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം. 

സ്ത്രീ വെറുതെയല്ല സൗന്ദര്യത്തിലും അണിഞ്ഞൊരുങ്ങുന്നതിലും ബദ്ധശ്രദ്ധയാവുന്നത്.

ഉള്ളാലുള്ളിലെ, അവളറിയുന്ന അവളുടെ വൈകൃതവും വൃത്തികേടും അതുണ്ടാക്കുന്ന അപകർഷതയും ഇല്ലെന്ന് വരുത്തുംവിധം മറച്ചുവെക്കാനും ആ വഴിയിൽ ആത്മവിശ്വാസം നേടാനും മാത്രമല്ല; ലൈംഗിക പങ്കാളിയെ വ്യംഗ്യമായി ആകർഷിക്കാനുള്ള, വീഴ്ത്താനുള്ളഅണിഞ്ഞൊരുക്കം കൂടിയാണത്. 

പല കോലത്തിലുള്ള ഭയവും അഭിനയവും ലൈംഗികാവശ്യം തുറന്നുപറയുന്നതിൽ മറയിടുമെങ്കിലും. 

അണിഞ്ഞൊരുക്കം നേരിട്ടല്ലാതെയുള്ള അവളുടെ ശ്രമം, ഒരുതരം ഇണയെ അന്വേഷിച്ചുനടക്കൽ, വലയിൽ വീഴ്ത്തൽ. ശേഷം ഇര ചമയുമെങ്കിലും, ഇരവാദം നടത്തുമെങ്കിലും…

അവളിലേക്ക് പുരുഷൻ സ്വയം അവളുടെ ലൈംഗികദാഹമറിഞ്ഞ് ലൈംഗികദാഹശമനം നടത്താൻഎത്തണം. 

അതാണ് അവളുടെ മനോഗതം, ഉള്ളിലിരിപ്പ്.

എത്രയെല്ലാം വേണ്ടെന്ന് അവൾ വാ കൊണ്ട് പറഞ്ഞാലും, അങ്ങനെ ലൈംഗികദാഹശമനം നടത്താൻസ്വയമറിഞ്ഞ് എത്താൻ സാധിക്കാത്ത പുരുഷന്മാർ അവളുടെ മുൻപിൽ പരാജയമാണ്. 

സ്വയമറിഞ്ഞ് ലൈംഗികദാഹശമനം നടത്താൻ എത്താൻ സാധിക്കാത്ത അത്തരം പുരുഷൻമാർഅവരറിയാതെ അവളുമായൊത്തുള്ള കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ അസ്ഥിവാരത്തിനും ആണിക്കല്ലിനുംപോറൽ വരുത്തുന്നു.

കുട്ടികൾ ആയിപ്പോകുന്നതാണ്. 

വിവാഹം, പ്രണയം അല്ലെങ്കിൽ ലൈംഗികബന്ധം കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവാൻ വേണ്ടി നടക്കുന്നതല്ല.

കുട്ടികൾ ആയിപ്പോകുകയാണ്.

കുട്ടികൾ ആയിപ്പോകുക എന്നത് ഒരു കെണി ആയത് കൊണ്ട് കുട്ടികൾ ആയിപ്പോകുന്നതാണ്. 

പലപ്പോഴും കുട്ടികളിൽ ആദ്യത്തേത് തീരെ നിനക്കാതെ, അപക്വമായി.

കുട്ടികൾ രണ്ടാമതും മൂന്നാമതും അധികപക്ഷവും അബദ്ധവശാൽ. 

ഇഞ്ചക്ടഡ് ബോധം കൊണ്ട് ഇതിങ്ങനെ അല്ലാതാവാം, അല്ലെന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം.

കുറെ കഴിയുമ്പോൾ സമൂഹത്തിലെ കാഴ്ചയും സമ്മർദ്ദവും കൂടുമ്പോൾ സ്ത്രീയിലെമാതൃത്വമുണർന്ന് കുട്ടിയെ ആഗ്രഹിച്ചെന്നുമിരിക്കും. 

പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീ. 

അപ്പോഴും പുരുഷൻ വല്ലാതെ അങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ, കുട്ടിയെ ആഗ്രഹിക്കാതെ തന്നെ. 

തന്റെ കൂടെയുള്ള സ്ത്രീക്കും സമൂഹത്തിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ. പരാജയമല്ലെന്ന് വരുത്താനല്ലാതെ.

കുട്ടി ആയിപ്പോകുന്നതിൽ വലിയ മഹത്തായ മാതൃത്വമോ പിതൃത്വമോ ആർക്കും ഇല്ല. 

കുട്ടി ആയിപ്പോകുന്ന മാതൃത്വമോ പിതൃത്വമോ ബോധപൂർവ്വം തെരഞ്ഞെടുത്ത് നടക്കുന്ന, നടത്തുന്ന പരിപാടിയല്ല.

ഏറിയാൽ പുരുഷനെ കെട്ടിയിടാനുള്ള ഒരു വഴി കൂടിയാണ് സ്ത്രീക്ക് കുട്ടികൾ. 

കുട്ടി ഉണ്ടാവുമ്പോൾ മാത്രമേ കുടുംബം എന്നതിന്റെ സാമൂഹ്യപരമായ പ്രസക്തി സംഭവിക്കുന്നുള്ളൂഎന്നതിനാൽ കൂടി. 

അല്ലെങ്കിലവർ എപ്പോഴും അടിച്ചുപിരിഞ്ഞേക്കാവുന്ന രണ്ട് വ്യക്തികൾ മാത്രമായിത്തീരും. അഭിനയിക്കാനില്ലെങ്കിൽ.

അങ്ങനെ, വിവാഹ-കുടുംബ ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ചക്കും കുട്ടി ഒരു നിർബന്ധ ന്യായവുംന്യായീകരണവും ആവുകയാണ്.

എന്നിരുന്നാലും, അപ്പപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ, പ്രാഥമികമായും തന്റെ ലൈംഗികദാഹത്തിനപ്പുറമല്ല കുട്ടിയാവുക എന്നത്. 

കുട്ടി ആയിക്കഴിഞ്ഞാലുള്ള മാനസികാവസ്ഥയല്ല ഈ പറയുന്നത്. 

കുട്ടി ആയിക്കഴിഞ്ഞാലുള്ള മാനസികാവസ്ഥ അത് വേറെ. 

ആ മാനസികാവസ്ഥ പിന്നീട് ആയിത്തീരുന്നതാണ്, ഉണ്ടായിവരുന്നതാണ്.

അമ്മയും അച്ഛനും ആവുക എന്നത് പലപ്പോഴും ആയിപ്പോകുന്നത് മാത്രം. 

ആയിപ്പോയത് കൊണ്ട് മാത്രം മാതാപിതാക്കൾ ആവുകയാണ്.

പിന്നീട് പല കോലത്തിൽ, സന്ദർഭവും താരതമ്യവും ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പോലെ ഗൗരവമുള്ളമാതാപിതാക്കൾ ആയിത്തീരുന്നതാണ്. 

പ്രണയത്തിന്റെയും വിവാഹത്തിന്റെയും സമയത്ത് ഉദിക്കാത്ത മാതൃത്വവും പിതൃത്വവും പിന്നീട് ആർജിച്ചെടുക്കുകയാണ്. 

എങ്ങനെയൊക്കെയോ. 

ഏത് മാതാവും പിതാവും സംഭവിക്കുന്നത്, ഏത് മാതൃത്വവും പിതൃത്വവും ഉണ്ടാവുന്നത് മുൻപദ്ധതികൾ ഇല്ലാതെ, മുൻപദ്ധതികൾ സാധ്യമല്ലാതെ.

ആയിപ്പോകുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ആരും പ്രത്യേകിച്ച് ബഹുമാനിക്കപ്പെടേണ്ട, മഹത്വം കൽപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട അമ്മയും അച്ഛനും അല്ല.

പ്രവൃത്തിയിലും വളർത്തുന്നതിലും കൂടി (വെറും വെറുതേ ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതിനപ്പുറം) ശരിക്കും അമ്മയും അച്ഛനും ആകുന്നുണ്ടെങ്കിലേ അവർ അച്ഛനും അമ്മയും എന്ന നിലക്ക് ബഹുമാനിക്കപ്പെടേണ്ടവരകുന്നുള്ളൂ. 

അമ്മയും അച്ഛനും ആണെന്നത് കൊണ്ട് എല്ലാ കാര്യത്തിലും തീരുമാനാധികാരമുള്ള, എല്ലാംഅറിയുന്ന രണ്ടുപേരല്ല അവർ. 

എല്ലാം അറിയുന്ന രണ്ടു പേർ എന്ന ബഹുമാനം നിർബന്ധമായും കൊടുക്കപ്പെടേണ്ട രണ്ടുപേരല്ലബഹുഭൂരിപക്ഷം അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും.

നിർവ്വഹിക്കുന്ന റോളുകൾ വെച്ചാണ് അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മാവനും കാരണവരും മുത്തച്ഛനുംഇളയച്ഛനും ഒക്കെ. അല്ലാതെ വെറുതെയങ്ങ് ആയിപ്പോകുന്നത് കൊണ്ടല്ല.

വിവാഹം കഴിക്കുന്ന വേളയിൽ പുരുഷൻ കുട്ടിയെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നില്ല, ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല. 

കുട്ടിക്ക് വേണ്ടി ആരും വിവാഹം നടത്തുന്നില്ല, പ്രണയിക്കുന്നില്ല.

ശാരീരിക ലൈംഗിക ആകർഷണം വെച്ച് തന്നെയാണ്, ലൈംഗികപങ്കാളി എന്ന നിലക്ക് തന്നെയാണ്വിവാഹവും പ്രണയവും ശരിക്കും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നത്. 

ബാക്കിയുള്ളത് വെറും കെണിച്ചൽ മാത്രം. 

ലൈംഗിക ആകർഷണത്തിന് പിന്നിൽ പ്രകൃതി ഒരുക്കിവെച്ച ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ച എന്ന വികൃതി മാത്രമാണ് കുട്ടികൾ ആയിപ്പോകുക, മാതാപിതാക്കൾ ആയിപ്പോകുക എന്നത്.

വെറും വെറുതേ കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് കാവ്യാത്മകമാക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്ന വെറും കെണിച്ചൽ. 

ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം കൂടി ചേരുമ്പോൾ പതിന്മടങ്ങ് ശേഷിയുള്ളതായി മാറുന്ന കെണിച്ചൽ.