സൂഫി ഉണ്ടോ?
സൂഫിസം ഉണ്ടോ?
സൂഫിയെന്നറിഞ്ഞ, സൂഫിയെന്ന് പറഞ്ഞ സൂഫി ഇല്ല.
സൂഫിസത്തെ അറിഞ്ഞ, സൂഫിസം പറഞ്ഞ സൂഫി ഇല്ല.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതാണ് സൂഫിസമെന്ന് ഒരു സൂഫി പറഞ്ഞ സൂഫിസമില്ല.
സൂഫിയേയും സൂഫിസത്തെയും വേർതിരിച്ചറിയാവുന്ന അളവുകോലുകൾ ഇല്ല.
കുറെ നല്ല മനുഷ്യർ ജീവിച്ചിരുന്നു, ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവകാശവാദങ്ങൾക്കില്ലാതെ.
അവരെയും അവർ ജീവിച്ച രീതിയെയും മറ്റാരെങ്കിലും സംഭവാനന്തര സിദ്ധാന്തമായി സൂഫിയെന്നും സൂഫിസമെന്നും വിളിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും സംഗതി ഒന്ന്.
സമ്പ്വവിക്കുമ്പോൾ സംഭവിച്ചു, ന്യായങ്ങളും ന്യസ്യീകരങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഇല്ലാതെ.
കുട്ടിയെ ദേഷ്യത്തിൽ അടിച്ചുപോയി.
അടിച്ചുപോയതിനു ശേഷം കുറ്റബോധം മറക്കാനും കുറക്കാനും വേണ്ടി അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും പറയുന്ന ന്യായങ്ങളും ന്യായീകരണങ്ങളും പോലെ സംഭവാനന്തര സിദ്ധാന്തങ്ങൾ.
അവർ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ് പോകേണ്ടിവന്നവർ.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ തണുപ്പിൽ നിന്നും ചൂടിൽ നിന്നും (ഒപ്പം പ്രതീകാത്മകമായി മാത്രം പറഞ്ഞാൽ: സമൂഹം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന നിർബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും നിർവ്വചനങ്ങളിൽ നിന്നും നിബന്ധനകളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ) സ്വയം കമ്പിളി പുതച്ച് പുറമ്പോക്കിലായവർ.
സൂഫി എന്നാൽ കമ്പിളി എന്നോ കമ്പിളി പുതച്ചവൻ എന്നോ സംശുദ്ധൻ എന്നോ മാത്രം വാക്കർത്ഥം.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ പേരിൽ നടക്കുന്ന കാൽപനികവൽക്കരണവും കെട്ടുകഥകളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും സംഭവാനന്തര സിദ്ധാന്ത ങ്ങളാണ്. അവയല്ല, അവയാവരുത് സൂഫിയും സൂഫിസവും.
അതേസമയം, അവ്യക്തമായതിനെ കുറിച്ച് അവ്യക്തമായി വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന കുറെ പേരുണ്ട്. അങ്ങനെ കുറെ സൂഫിയും സൂഫിസവും ഉണ്ട്.
അവ്യക്തതയിൽ ജീവിച്ച് അവ്യക്തതയിൽ മരിക്കുന്ന, അലയിപ്പിക്കുന്ന സൂഫിയും സൂഫിസവും ഉണ്ട്.
അത്തരം അവ്യക്ത സൂഫിയെ കുറിച്ചും സൂഫിസത്തെ കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നവരുണ്ട്.
വെറും അവകാശവാദങ്ങളായി, കാൽപ്പനികവൽക്കരണങ്ങളായി.
ഒരുകാര്യം മനസ്സിലാക്കണം: എത്രയ്ക്ക് അവ്യക്തമാണോ, അറിയാത്തതാണോ കാര്യങ്ങൾ, അത്രക്ക് വാതോരാതെ നൂറായിരം ഉപമകളിട്ട് സ്വപ്നാടനം നടത്തിക്കും വിധം സംസാരിക്കാം അവയെ കുറിച്ച്.
കാരണം, അവ്യക്തമായതിനും അറിയാത്തതിനും നിങ്ങളെ വിലക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും ആവുന്ന അതിർവരമ്പുകൾ ഇല്ല, നിർബന്ധങ്ങളില്ല, നിർവചനങ്ങളില്ല.
എല്ലാം നിങ്ങൾ പറയും പോലെ. നിങ്ങളുടെ വാചകമികവ് പോലെ.
മൂത്രവും തീർത്ഥവും വകതിരിച്ചറിയില്ല സമൂഹത്തിന് എന്ന ധൈര്യത്തിൽ മൂത്രം നൽകിയും തീർത്ഥമെന്ന് പറയാം.
അവ്യക്തമായതും അറിയാത്തതും അതിർവരമ്പുകൾ കാണിച്ച്, നിർവ്വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞ് നിയന്ത്രിക്കില്ല.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവ്യക്തമായതിനെ കുറിച്ച് അവ്യക്തമായി സംസാരിക്കുന്ന സൂഫിയും സൂഫിസവും ഉണ്ട്.
അതല്ലാതെ, സങ്കല്പത്തിലല്ലാതെ, വെറും വെറുതേ കാൽപനികവൽക്കരിച്ചല്ലാതെ, പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്ന വിധത്തിലല്ലാതെ, കുറെ കഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ആയല്ലാതെ ഒരു സൂഫിയും സൂഫിസവും ഇല്ല.
കൃത്യമായി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഒരു സമൂഹത്തെ വഴികാട്ടുന്ന, വഴികാട്ടാനാവുന്ന സൂഫിയും സൂഫിസവും ഇല്ല.
പ്രയോഗത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും സൂഫിയും സൂഫിസവും ഇല്ല.
ആ നിലക്കുള്ള സൂഫിസം എന്ന ഒരു സംഗതി ആരും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല, നിർവചിച്ചിട്ടില്ല.
തോന്നിയവർക്ക് തോന്നിയത് പോലെ എന്തും കയറ്റിപ്പറയുന്ന കോലത്തിലല്ലാതെ സൂഫിയും സൂഫിസവും ഇല്ല.
ഒന്നറിയുക: ജീവിക്കുന്നവരെ ഉള്ളു. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടതേ ഉള്ളൂ.
എല്ലാം ജീവിക്കാനാണ്, എല്ലാം ജീവിതം സുഗമമാക്കാനാണ്.
അതങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും സാധിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടാവുന്നതാണ്, ഉണ്ടാക്കേണ്ടിവരുന്ന ന്യായങ്ങളും ന്യായീകരണങ്ങളുമാണ്, ഒളിച്ചോട്ടത്തിന്റെയും നിസ്സഹായതയുടെ ഒഴികഴിവുകളുമാണ് തത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ, കവിതകൾ, സൂഫി, സൂഫിസം, സന്ന്യാസം എന്നതൊക്കെ.
അല്ലാത്തപക്ഷം ജീവിതവും ജീവിക്കലും തന്നെയാണ് കവിതയും തത്വശാസ്ത്രവും ഒക്കെ.
കാരണം, ആത്യന്തികമായി ജീവിതത്തേ സുഗമമാക്കാൻ കൂടി നടത്തപ്പെടുന്ന ചിന്തകളാണ്, ശ്രമങ്ങളാണ് (പലപ്പോഴും എളുപ്പത്തിൽ തനിക്കങ്ങനെ ആവുന്നില്ല എന്നത് കൊണ്ട് കൂടി ) കവിതയും തത്വശാസ്ത്രവും ഒക്കെയായി പരിണമിക്കുന്നത്.
തിരിച്ചും മറിച്ചും പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതും, പറയേണ്ടിവരുന്നതും ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നതും ജീവിക്കാനാണ്, ജീവിതം സുഗമമാക്കാനാണ്.
ഓരോരുത്തരുടെയും ഓരോ അകപ്പെട്ട അവസ്ഥയും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമാണ്, ലക്ഷ്യമാണ്, അർത്ഥത്തിനുള്ളതാണ്, ലക്ഷ്യത്തിനുള്ളതാണ്.
ഓരോ അകപ്പെട്ട അവസ്ഥയും അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവുമായി വളരും, ആയിത്തീരും എന്നേ പറയാനാവൂ.
ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട വാക്കുകൾ അവയാവാതെ, അവയ്ക്കുള്ള അർത്ഥം നൽകാതെ, അർത്ഥം നൽകാൻ വേണ്ട യാത്ര ചെയ്യാതെ, അർത്ഥം നൽകി ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി നേടാതെ ആവില്ല.
ഇതിനിടയിൽ: അർത്ഥം തേടാനും നേടാനും അർത്ഥം പേറിനടക്കാനും ഉള്ള ജീവിതം കൊണ്ടുനടക്കാനാവുന്നവരും, ജീവിതം കൊണ്ടുനടക്കാനാവാത്തവരും ഉണ്ട്.
ജീവിതം കൊണ്ടുനടക്കാനാവാത്തവരെ, ജീവിതത്തിൽ നിസ്സഹയരായവരെ, നിസ്സഹായത കാരണം ജീവിതത്തിൽ നിന്നും അവനവനിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നവരെ, നിങ്ങൾ കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് സൂഫിയെന്ന് വിളിച്ചാലും വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും ശരി ….,
ജീവിതം കൊണ്ടുനടക്കാനാവാത്തവരുടെ പരാജയത്തെയും നിസ്സഹായതയെയും ഒളിച്ചോട്ട ന്യായികരണങ്ങളെയും കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് സൂഫിസമെന്ന് വിളിച്ചാലും വിളിച്ചില്ലെങ്കിലും ശരി ….,
സംഗതി മാറില്ല.
അർത്ഥവും പൊരുളും ആർക്കും അറിയില്ല.
സംസാരിച്ചവരാരും അറിഞ്ഞവരല്ല.
അറിഞ്ഞവരാരും (അറിഞ്ഞവർ ഇല്ല എന്നതിനാൽ) സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
അറിയില്ല എന്നത് കൊണ്ട് മിണ്ടാത്തവരും, അറിയില്ല എന്ന ധൈര്യത്തിൽ (ആർക്കും അറിയില്ല എന്ന) ഏറെ മിണ്ടിയവരും ഉണ്ട്.
മിണ്ടിയവരും മിണ്ടിയത് കേട്ട് വിശ്വസിച്ചവരും ഒരുപോലെ അറിവില്ലായ്മയെ പൊലിപ്പിച്ച് അറിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു, അറിവാക്കി കാണിക്കുന്നു.
അറിയില്ലെന്ന് പോലും അറിയാത്തവർ പ്രത്യേകിച്ചും ആ പൊലിപ്പിച്ചു കാണിക്കപ്പെട്ട അറിവില്ലായ്മയെ വല്ലാത്ത അറിവായ് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഒന്നുകൂടി പൊലിപ്പിച്ച് കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് കാണിക്കുന്നു.
അതാണ് നാം കേട്ടറിയുന്ന, പറഞ്ഞറിയുന്ന സൂഫി. അങ്ങനെയാണ് നാം കേട്ടറിയുന്ന, പറഞ്ഞറിയുന്ന സൂഫി ഉണ്ടാവുന്നത്.
അതാണ് സൂഫിസം, അങ്ങനെയാണ് സൂഫിസം ഉണ്ടാവുന്നത്.
ജീവിതത്തിൽ വിജയിച്ചവർ ആരെന്നും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്തിയവർ ആരെന്നും പുറമേനിന്ന് കേൾക്കുന്ന, നോക്കുന്ന ആർക്കും പറയാവതല്ല എന്നതിനാൽ കൂടി.
ജീവിതത്തിലെ ആ വിജയവും അർത്ഥം കണ്ടെത്തലും ആത്മനിഷ്ഠമാണ്. മറ്റാരും അറിയാത്തത്, വസ്തുനിഷ്ഠമല്ലാത്തത്.
എന്നുവെച്ചാൽ തീർത്തും വ്യക്തിപരം.
തനിക്ക് ബാധമായത്, മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാവത്തതും ബാധകമല്ലാത്തതും.
സമൂഹത്തെ നയിക്കാനാവും വിധമുള്ളതല്ലാത്തത്.
വിജയിച്ചുവെന്നറിയാൻ, അറിഞ്ഞതാണ് അർത്ഥമെന്നറിയാൻ ആരുടെ കയ്യിലും അളവ് കോലില്ല.
അതിനാൽ തന്നെ വാചകക്കസർത്തുള്ളവൻ വീണതും വിദ്യയാക്കും വിധമായി. ആത്മീയ ആദ്ധ്യാത്മിക കാര്യങ്ങൾ എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നതൊക്കെയും അങ്ങനെ ആയി.
ഏറെയും അവകാശവാദങ്ങളിൽ, കാൽപനികവൽക്കരണങ്ങളിൽ, കഥകളായി, സങ്കല്പങ്ങളായി, കെട്ടുകഥകളായി. അത്രയേ ഉള്ളൂ.
നമുക്ക് അറിയാവുന്നതും പറയാവുന്നതും ഒന്നേയുള്ളൂ:
നിസ്സഹായത പൂകാതെ സന്തോഷിച്ചവർ വിജയിച്ചു.
നിസ്സഹായത പൂകാതെ മതിയെന്ന് തോന്നിയവർ സമ്പന്നരായി.
അതിനപ്പുറം, പലരും അവർ കുടുങ്ങിപ്പോയ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാക്കുന്ന ന്യായങ്ങളും ന്യായീകരണങ്ങളും ഒളിച്ചോട്ടങ്ങളുമാണ് അവരുടെ തത്വചിന്തകളായും കവിതകളായും പരിണമിക്കുന്നത്. സൂഫിയും സൂഫിസവുമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.
എന്തൊക്കെയോ ധരിച്ചും കൊതിച്ചും ഇക്കരെ നിന്ന് വിട്ടു, എന്നാൽ അക്കരെ എത്താതെ നടുക്കയത്തിൽ നിന്ന് പറയേണ്ടി വരുന്നതാണ് പലരുടെയും തത്വചിന്തകളായും കവിതകളായും, സൂഫിയും സൂഫിസവുമായും പരിണമിക്കുന്നത്.
ഈ തത്വചിന്തകളും കവിതകളും കേൾക്കുന്ന, മൂന്നാം കക്ഷി പുറമേനിന്ന് കാൽപനികവൽക്കരിക്കുന്നതാണ് “സൂഫി അതാണ്”, “സൂഫിസം ഇതാണ്” എന്നൊക്കെയുള്ളപറച്ചിലുകൾ.
അവർ തത്വചിന്തകളും കവിതകളും കെണിഞ്ഞാണ് പറഞ്ഞത്.
എന്നാലും, അവർ ഭാഷയിൽ പൊതിഞ്ഞ് പറയുന്നത് കേൾക്കുന്നവർ കരുതുന്നത് അവർ ഏതോ വലിയ അവസ്ഥ പ്രാപിച്ചതിന് ശേഷം പറയുന്നു എന്നാണ്.
ഭാഷ കപടമാണ്, വസ്ത്രമാണ്. എത്ര സുന്ദരമായതും ആവാം.
പക്ഷേ അപ്പോഴും ഭാഷയും വസ്ത്രവും മാർച്ചുവെക്കപ്പെട്ട് സുന്ദരമാക്കപ്പെട്ട നഗ്നതയും നഗ്നതയിലെ വൈകൃതവും അപ്പടി തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭാഷയും വസ്ത്രവും തരുന്ന ദൂരം നിങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ആരിലേക്കും എന്തിലേക്കുമുള്ള ദൂരം കബളിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
യഥാർത്ഥ നഗ്നതയും വൈകൃതവും നിസ്സഹായതയും മറച്ചുവെക്കുന്നതും ഇല്ലാത്തത് പുറത്ത് കാണിക്കുന്നതുമായ വസ്ത്രം കൂടിയാണ് ഭാഷയും ദൂരവും.
സൂഫിയെ നേരിട്ടു കണ്ടവരില്ല.
ഏതെങ്കിലും സൂഫി സൂഫിസം എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ് എന്ന് നിർവ്വചിച്ച് പറഞ്ഞത് കേട്ടവരില്ല.
ഏതെങ്കിലും സൂഫി സൂഫിസം എങ്ങനെയാണെന്ന് ജീവിച്ച് കാണിച്ചത് കണ്ടവരും ഇല്ല.
പിന്നെയുള്ളതോ വസ്ത്രവും ഭാഷയും ഒരുക്കിത്തരുന്ന കേട്ടുകേൾവികൾ, കെട്ടുകഥകൾ, സങ്കല്പങ്ങൾ. ഒരു കുറെ ബിംബങ്ങൾ.
പ്രയാസത്തേയും പ്രയാസപ്പെടുന്നവരെയും ദൂരെ നിന്ന് കാണാൻ നല്ല സൗന്ദര്യം.
ദൂരെ നിന്ന് അവയെ സുന്ദരമായ ചിത്രമാക്കാനും കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് താത്വികവൽക്കരിക്കാനും എളുപ്പം.
ഓരോ യാത്രാക്കാരനും തന്റെ കാമറയിൽ പതിപ്പിച്ചെടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ അതുപോലുള്ളതാണ്.
പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം, യഥാർത്ഥ ജീവിതം അവയുമായി പുലബന്ധമില്ലാതെ.
അതുപോലെയാണ് സ്വയം കെണിഞ്ഞവരെ പുറമേ നിന്നും ദൂരെ നിന്നും കാണുന്നവർ കാണുന്നത്.
ദൂരെ നിന്നും മലമ്പ്രദേശത്തെ കാണുന്നത് പോലെ.
ദൂരെ നിന്നുള്ള കാഴ്ചക്ക് സൗന്ദര്യം.
അപ്പോഴും സുന്ദരമായ ചിത്രത്തിനും സങ്കല്പത്തിനും അപ്പുറം മലമ്പ്രദേശത്തുള്ളവർ സ്വയം കെണിഞ്ഞും പ്രയാസപ്പെട്ടും.
ടൂറിസ്റ്റ് സ്ഥലങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ് ടൂറിസ്റ്റ് സ്ഥലങ്ങൾ മാത്രമായത്. പ്രയോഗത്തിൽ സ്വഭാവിക ജീവിതയോഗ്യമല്ലാത്തത് കൊണ്ട്.
സാധാരണഗതിയിൽ സ്വാഭാവികമായി ജീവിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഇടങ്ങൾ, ദൂരെ നിന്നുള്ള കാഴ്ചക്ക് സൗന്ദര്യം.
അതാണ്, അങ്ങനെയാണ് ടൂറിസ്റ്റ് സ്ഥലങ്ങൾ പോലെ ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം കണ്ട് കാൽപനികവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്ന സൂഫിയും, സൂഫിസവും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവ്വിധം ഇല്ലാത്തത്.
ഏറെക്കുറെ എല്ലാവരും ആരൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കേൾക്കുന്നതും അതുവെച്ച് സങ്കല്പിക്കുന്നതും മാത്രം സൂഫിയും സൂഫിസവും.
താൻ സൂഫിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ, ആ പറഞ്ഞത് വെച്ച് ജീവിച്ച് വഴികാണിച്ച ഒരു സൂഫിയുംഉണ്ടായിട്ടില്ല.
കേട്ടതിന്മേൽ കേട്ടവൻ തന്റെ വകയും കൂടി കൂട്ടി പർവ്വതീകരിച്ച് കേൾക്കുന്ന കെട്ടുകഥയാണ്, അങ്ങനെയുള്ള കെട്ടുകഥാ തത്വശാസ്ത്രമാണ് സൂഫിസം, വെറും കെട്ടുകഥാപാത്രമാണ് സൂഫി.
അല്ലാതെ സൂഫി ആരാണ്, എങ്ങനെയാണ് എന്നും, സൂഫിസം എന്താണ് എങ്ങനെയാണ് എന്നുംനിർവ്വചിച്ച് പറഞ്ഞതായി ഒരു സൂഫിയും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പ്രായോഗിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായും വെല്ലുവിളികളുമായും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുമായും പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടും ഒത്തുപോകാൻ സാധിക്കാത്ത പലതരം മനുഷ്യന്മാരുണ്ട്.
നിങ്ങളും ഞാനും വരെ പലപ്പോഴു ജീവിതത്തിന്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും അങ്ങനെയാണ്. ഒത്തുപോകാൻ സാധിക്കാത്ത മനുഷ്യരായി.
അങ്ങനെയുള്ളവർ അവരുടെ പരാജയങ്ങളെ പാലകോലത്തിൽ മറച്ചുപിടിക്കുന്നു, ന്യായീകരിച്ച്, ന്യായീകരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തി, ആ ന്യായീകരണങ്ങൾ കൊടുത്തും കൊടുക്കാതെയും സമാധാനിക്കുന്നു.
ഇത്തരക്കാരിൽ നാം ഭ്രാന്തന്മാരെന്നും പാവങ്ങളെന്നും ദരിദ്രരെന്നും കവികളെന്നും സൂഫികളെന്നും കരുതുന്നവരും വിളിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്.
ചിലർക്ക് മാർക്കറ്റും പരസ്യവും കിട്ടുന്നു, മഹാഭൂരിപക്ഷവും അറിയപ്പെടാതെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട്, മാർക്കറ്റില്ലാതെ വെറും ജീവിതങ്ങളായി മാറി ഒഴുകി ഒടുങ്ങുന്നു.
ഫലത്തിൽ, അന്തിമവിശകലനത്തിൽ എല്ലാവരും ജീവിതങ്ങളായി മാത്രം മാറി ഒഴുകി ഒടുങ്ങുന്നത് പോലെ.
********
പലപ്പോഴും അവനവന്റെ ചില തോന്ന്യാസങ്ങളും അതുണ്ടാക്കുന്ന കുറ്റബോധവും, ആ കുറ്റബോധം മറച്ചുവെക്കാനും ന്യായീകരിക്കാനും വരെ ഇത്തരം ഒളിച്ചോട്ട ന്യായീകാരണ തത്വശാസ്ത്രങ്ങളും കവിതകളും ഉണ്ടാവാറുണ്ട്.
കേൾക്കുന്നവൻ ഇതൊന്നും അറിയാതെ കാൽപനികവൽക്കരിച്ച് വാനോളം പുകഴ്ത്തി വഴികേടിലാവും എന്ന് മാത്രം.
*******
“കവികൾ: അവരെ വഴിതെറ്റിയവർ പിന്തുടരുന്നു. അവരാബെങ്കിലോ (കവികൾ) എല്ലാ താഴ്വാരങ്ങളിലും അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു.” (ഖുർആൻ)
*******
ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്ത മനുഷ്യർ എന്തൊക്കെയോ എവിടെയൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു.
ആ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ നൽകുന്ന എന്തൊക്കെയോ പ്രതീക്ഷകൾ വെച്ച് ആരുടെയൊക്കെയോ എവിടെക്കൊക്കെയോ പോകുന്നു.
ആ പ്രതീക്ഷകളെ മുഴുവൻ ആവുന്നത്ര ചൂഷണം ചെയ്യാൻ പറ്റിയ പെരട്ടിയടി വർത്തമാനമാണ് എല്ലാം ശരി, എല്ലാറ്റിലും ശരി എന്നത്.
എല്ലാം ശരി, എല്ലാറ്റിലും ശരി എന്ന വകയിൽ ആർക്കും എന്തവകാശവാദങ്ങളും കാൽപനികവൽക്കരണങ്ങളും നടത്തി ഇത്തരം പ്രതീക്ഷകളുമായി നടക്കുന്നവരെ ചൂഷണം ചെയ്യാം എന്നതാണ് എല്ലാം ശരി, എല്ലാറ്റിലും ശരി എന്നത് വരുത്തുന്ന വലിയ കെണി.
അല്ലാഹു ഒന്ന്, ഒന്നേയൊന്ന്, മറ്റൊന്നുമില്ല, മറ്റൊന്നും കൂടെയും ഇടയിലും ഇല്ല, പാടില്ല എന്നത് ഇത്തരം തെറ്റിദ്ധാരണകളെയും അവയുണ്ടാക്കുന്ന പ്രതീക്ഷകളെയും ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ അവകാശവാദ സാധ്യതകളെയും പൂർണമായും ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്നതാണ്.
നിങ്ങളെയും പ്രാപഞ്ചികാധാരമായ ദൈവത്തെയും മാത്രമാക്കുന്ന, നേർക്കുനേർ ആക്കുന്ന ഒന്ന്.
********
എനിക്ക് പല ചട്ടക്കൂടുകൾക്കുള്ളിലും ആവാൻ പറ്റുന്നില്ല.
എനിക്ക് അച്ചടക്കം സൂക്ഷിക്കാനാവുന്നില്ല.
എനിക്ക് നിയമാവാവലികൾ പാലിക്കാനാവുന്നില്ല.
ഞാൻ പലപ്പോഴും കരകവിഞ്ഞൊഴുകിപ്പോകുന്നു.
ഞാൻ വെറും ഭാവനാജീവി ആയിപ്പോകുന്നു; വെറും ഭാവനയെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും പ്രായോഗികതയ്ക്കും പകരം വെച്ചുപോകുന്നു.
മേല്പറഞ്ഞ പോലെ എനിക്കാവുന്നില്ല, ഞാൻ അങ്ങനെയായിപ്പോകുന്നു എന്നതായിരിക്കരുത് സർവ്വർക്കും കര വേണ്ടെന്ന് പറയാനുള്ള ന്യായം.
എന്നതായിരിക്കരുത് സർവ്വലോകത്തിനും നിയമാവവലികളും ചട്ടക്കൂടുകളും വേണ്ടെന്ന് പറയാനുള്ള ന്യായം.
എന്നതായിരിക്കരുത് സൂഫിയും സൂഫിസവും കൊണ്ടുവരാനും ന്യായീകരിക്കാനുമുള്ള ന്യായം.
എന്നതായിരിക്കരുത് അവ്യക്ഷതകളെ വ്യക്തതക്ക് പകരം വെക്കാനുള്ള ന്യായം, ന്യായീകരണം.
എനിക്കാവുന്നില്ലെങ്കിൽ എനിക്കാവുന്നില്ല, അതെന്റെ പരിമിതി, എന്റെ കഴിവുകേട് എന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാക്കണം; അവ മറ്റാർക്കും ആവുന്നില്ല, മറ്റാർക്കും വേണ്ടെന്നല്ല മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
എനിക്കാവുന്നില്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയോട് അന്വേഷിക്കുക, മനസ്സാക്ഷിയോട് ചോദിക്കുക.
ആവുന്നില്ലെന്ന നിസ്സഹായത കുറ്റസമ്മതമായി അവതരിപ്പിക്കുക. മനസ്സാക്ഷിയിൽ സത്യസന്ധനാവുക.
ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും വരുന്ന ഒരുതരം ദുർമന്ത്രണ സ്വാധീനത്തിനും (വസ്വാസ് അൽ ഖന്നാസിന്) വിധേയനായിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുറപ്പുവരുത്തും വിധം ആവുക.
സമൂഹമദ്ധ്യത്തിലെ നാട്യങ്ങൾക്കും അവകാശവാദങ്ങൾക്കുമപ്പുറം സ്വയം ആക്ഷേപിച്ചും ചോദ്യംചെയ്തും സ്വയം-വിചാരണ നടത്തിയും കൊണ്ട്.
എന്നെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് എന്താണ്?
അലസതയാണോ?
ഒളിച്ചോട്ടമാണോ?
സ്ഥാപിത താല്പര്യങ്ങളാണോ?
ഞാൻ ചിന്തയാണോ?
ലോകമാന്യതയും പ്രശസ്തി ചിന്തയുമാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ വെറും ഒഴികഴിവുകൾ കവിതയും തത്വശാസ്ത്രവും ആകുന്നതാണോ?
തന്റേടവും ധൈര്യവും ഇല്ലായ്കയാണോ?
ഒന്നുറപ്പ്:
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ജീവിച്ചിരുന്നു.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദാണ് മാതൃക.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് അവസാനത്തെ ചൂണ്ടുപലകയും മാർഗ്ഗദീപവുമാണ്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിനെയാണ് പിന്തുടരേണ്ടത്.
ആത്മീയതയിലും ഭൗതികതയിലും പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിനപ്പുറമില്ല.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ഒരേസമയം ആത്മീയനും ഭൗതികനും ആയിരുന്നു.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ഒറ്റക്കിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ഒരേസമയം അപരിചിതനും സുപരിചിതനും ആയിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് കച്ചവടം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, ഭർത്താവായിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് പാലായനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് രാജ്യം ഭരിച്ചിട്ടുണ്ട് പ്രാർഥനകൾക്ക് നേതൃത്വം നല്കിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ശിക്ഷാനിയമനങ്ങളും സാമൂഹ്യനിയമങ്ങളും നടപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട്, ആത്മീയ ദാർശനിക കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് ഭാഗികമായി സംസാരിച്ച ആളല്ല.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് അദ്ദേഹം മുന്നൂറ്റിഅറുപത് ഡിഗ്രി പൂർണമായും സംസാരിച്ച് പ്രവൃത്തിച്ച് കാണിച്ച ആളാണ്.
പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് പകുതി സംസാരിച്ച്, പകുതി പ്രവൃത്തിച്ച് പിന്തുടരുന്നവരെ പാതിവഴിയിലിട്ട്, ബാക്കി സങ്കൽപ്പത്തിനും വ്യാഖ്യാനത്തിനും വിട്ട ആളല്ല, പാതി വഴിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ പറഞ്ഞ ആളല്ല.
.jpg)