Native traitors too can carry out an occupation through lies and riots.

Jantar Mantar is witness.

The ruling party has no justification.

The ruling party has nothing right to say for itself.

All the ruling party has are the threats, lies, extreme cruelties, and hate-mongering that made them who they are — and that still keep them holding on to power.

One almost feels that even the thoroughly foreign British were better than this current regime.

The lesson this government teaches is that those who carry out occupation need not be foreigners at all.

Native traitors too can carry out an occupation through lies and riots.

One can carry out an occupation by weaponizing communalism, hatred, and lies against an uninformed populace.

That is exactly what our country’s current ruling establishment is showing us.

Committing treason while speaking of patriotism. Giving poison while calling it nectar.

An occupying government that turns its own people into traitors.

While native peaceful protesters strike for just demands, the real traitors — the occupying government and its party — try to infiltrate disguised hooligans from their own party among them, armed with weapons and stones, to create chaos.

Who is doing the betraying — this occupying ruling party, or the peaceful, popular, democratic, human-rights response led by ordinary people like Abhijit Deepke and Sonam Wangchuk?

Who gave the people hollow promises and false hopes, deceiving them then and deceiving them now?

Who misled and betrayed the people of this country by creating nothing but hatred, lies, and riots?

One should not act like someone’s agent for personal gain, parroting whatever they’re told — and so…

Is it the ruling central government party — which constantly conjures accusations of treason, of being Pakistani/Chinese/Bangladeshi agents, and stirs up hatred against Muslims to divert people’s attention from the hollow promises and false hopes it gave — or is it Abhijit Deepke and Sonam Wangchuk, who hold no power or authority and have nothing personal to gain, striving instead for the people; or is it the CJP — the youth itself, robbed of jobs and education, and thus betrayed — who is betraying the people?

They said black money would be brought back,

that the rupee’s value against the dollar would be restored to forty,

that a hundred smart cities would be built,

that petrol and gas prices would be brought below 50 and below 400,

that two crore jobs would be given every year,

that fifteen lakh rupees would be deposited in everyone’s account…

They even said that if the benefits of demonetization weren’t felt within fifty days, they could be publicly set on fire…

That prices of daily essentials would be reduced…

That the tax burden would be reduced…

Who is it who deceived people with this pile of hollow promises and false hopes?

Isn’t it the ruling party?

Who is it that falsely used the beautiful word “nationalism” to sell off — and continues to sell off — the nation?

Isn’t it the ruling party?

How, whom, and for what could Abhijit Deepke and Sonam Wangchuk — who hold no power or authority, who have nothing of their own to gain, and who strive for the people — possibly be betraying?

Isn’t “might makes right, might makes law, might makes justice” the hallmark of today’s fascist Indian regime?

The very same “might makes right, law, and justice” that American and Israeli occupying powers assert against other nations — isn’t that exactly what the fascist Indian regime shows toward the poor citizens of its own country?

“Whoever has power calls the shots” — isn’t that the picture Indian fascists paint?

When the rest of the powerless, ordinary people question this power steeped in cruelty and blatant lies, they are branded mere terrorists, traitors, Pakistani/Chinese/Bangladeshi agents.

The ruling party behaves worse than a mere occupying power.

This occupying power deploys agents to turn popular protests against each other and destroy them —

carrying out the same cruel strategy of “divide and rule,”

relying solely on the arrogance of the military, police, and weapons against its own people — just like an occupying power.

It is only on that basis that the occupying powers and their sycophantic news media are able to ignore this massive popular youth protest now taking place at Jantar Mantar, and cling to power.

സ്വദേശീയരായ രാജ്യദ്രോഹികൾക്കും കളവുകളും കലാപങ്ങളും വഴിയാക്കി അധിനിവേശം നടത്താം.

ജന്തർമന്തർ സാക്ഷി. 

ഒരു ന്യായവും ഭരണകൂട പാർട്ടിക്ക് ഇല്ല. 

ഒരു ശരിയും ഭരണകൂട പാർട്ടിക്ക് പറയാനില്ല. 

ഭരണകൂട പാർട്ടിക്കുള്ളത് അവരെ അവരാക്കിയ, ഇപ്പോഴും അവരെ അവരാക്കി പിടിച്ചുനർത്തുന്ന ഭീഷണികളും കളവുകളും കൊടുംക്രൂരതകളും വെറുപ്പ് പരത്തലും മാത്രം..

തീർത്തും വിദേശീയരായ ബ്രിട്ടീഷുകാരൊക്കെ ഇപ്പോഴുള്ള ഈ ഭരണകൂടത്തേക്കാൾ എത്ര മെച്ചമായിരുന്നു എന്നുപോലും തോന്നിപ്പോകും.

അധിനിവേശം നടത്തുന്നവർ വിദേശികൾ തന്നെ ആവണമെന്നില്ല എന്നതാണ് ഈ ഭരണകൂടം തരുന്ന പാഠം.

സ്വദേശീയരായ രാജ്യദ്രോഹികൾക്കും കളവുകളും കലാപങ്ങളും വഴിയാക്കി അധിനിവേശം നടത്താം. 

വിവരംകെട്ട ജനതയുടെ മേൽ വർഗ്ഗീയതയും വെറുപ്പും കളവും ആയുധമാക്കി അധിനിവേശം നടത്താം.

അതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ നമ്മുടെ രാജ്യഭരണകൂടം കാണിച്ചുതരുന്നത്.

രാജ്യസ്നേഹം പറഞ്ഞ് രാജ്യദ്രോഹം നടത്തുക. അമൃതെന്ന് പറഞ്ഞ് വിഷം നൽകുക.

സ്വദേശീയരെ രാജ്യദ്രോഹികളാക്കുന്ന അധിനിവേശ ഭരണകൂടം.

സ്വദേശീയരായ സമാധാന സമരക്കാർ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി സമരം ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിനിടയിലേക്ക് ആയുധങ്ങളും കല്ലുകളും നൽകി സ്വന്തം പാർട്ടിക്കാരായ തെമ്മാടികളെ വേഷംമാറ്റി നുഴഞ്ഞുകയറ്റിച്ച് കുഴപ്പമുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ രാജ്യദ്രോഹികളായ അധിനിവേശ ഭരണകൂടവും അധിനിവേശ ഭരണകൂട പാർട്ടിയും.

വഞ്ചിക്കുന്നത് ഭരണകൂട ഈ അധിനിവേശ പാർട്ടിയാണോ, അതല്ലേൽ വെറും സാധാരണരിൽ സാധാരണരായ അഭിജിത് ദീപ്കെയും സോനം വാങ്ചുക്കും നയിക്കുന്ന സമാധാന ജനകീയ ജനാധിപത്യ മനുഷ്യാവകാശ പ്രതികരണങ്ങളാണോ?

ആരാണ് പൊള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളും വ്യാജപ്രതീക്ഷകളും കൊടുത്ത് ജനങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചത്, ഇപ്പോഴും വഞ്ചിക്കുന്നത്?

ആരാണ് വെറുപ്പും കളവും കലാപങ്ങളും മാത്രം ഉണ്ടാക്കി രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ വഴിതെറ്റിച്ച് വഞ്ചിച്ചത്?

എന്തെങ്കിലും നേടാൻ ആരുടെയെങ്കിലും എജന്റ് പോലെയായി എന്തും തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച പോലെപറയുകയല്ലല്ലോ വേണ്ടത്, എന്നതിനാൽ….

നൽകിയ പൊള്ളവാഗ്ദാനങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യാജപ്രതീക്ഷകളിൽ നിന്നും ജനങ്ങളുടെശ്രദ്ധതിരിച്ചുവിടാൻ എപ്പോഴും രാജ്യദ്രോഹ-പാക്കിസ്ഥാൻ-ചെനീസ്-ബംഗ്ലാദേശ് ഏജന്റ്ആരോപണങ്ങളും മുസ്ലീം വെറുപ്പും പടച്ചുവിടുന്ന കേന്ദ്രഭരണകൂട പാർട്ടിയാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭരണവും അധികാരവും ഒന്നും ഇല്ലാത്ത, സ്വന്തമായി ഒന്നും നേടാനില്ലാതെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിസമരം ചെയ്യുന്ന അഭിജിത് ദീപകെയും സോനം വാങ് ചുക്കുമാണോ, അതുമല്ലെങ്കിൽ തൊഴിലും വിദ്യാഭ്യാസവും മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വഞ്ചിതരായ യുവജനത തന്നെയായ സിജെപി ആണോ ജനങ്ങളെവഞ്ചിക്കുന്നത്?

കള്ളപ്പണം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരും, 

രൂപയുടെ മൂല്യം ഡോളറിനെതിരെ നാൽപ്പത് രൂപയിലേക്ക് തിരിച്ചുപിടിക്കും, 

നൂറ് സ്മാർട്ട് സിറ്റികൾ ഉണ്ടാക്കും,

പെട്രോൾ-ഗ്യാസ് വില 50ൽ താഴെയും 400ൽ താഴെയും കൊണ്ടുവരും, 

രണ്ട് കോടി വീതം തൊഴിൽ ഓരോ വർഷവും നൽകും, 

പതിനഞ്ച് ലക്ഷം ഓരോരുത്തരുടെയും അക്കൗണ്ടിൽ നിക്ഷേപിക്കും ….

നോട്ട് നിരോധനത്തിന്റെ ഗുണം അമ്പത് ദിവസം കൊണ്ട് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ തന്നെ പച്ചക്ക്കത്തിക്കാം….

നിത്യോപയോഗ സ്ഥാനങ്ങളുടെ വില കുറക്കും….

നികുതി ഭാരം കുറക്കും….

എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഒരു കുറെ പൊള്ളവാഗ്ദാനങ്ങളും വ്യാജപ്രതീക്ഷകളും കൊടുത്ത് വഞ്ചിച്ചത്ആരാണ്?

ഭരണകൂട പാർട്ടിയല്ലേ?

ദേശീയത സുന്ദര വാക്കായി കപടമായി പറഞ്ഞ് ദേശത്തെ വിറ്റതും വിറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ആരാണ്? 

ഭരണകൂട പാർട്ടിയല്ലേ?

ഭരണവും അധികാരവും ഒന്നും ഇല്ലാത്ത, ഒന്നും സ്വന്തമായി നേടാനില്ലാതെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിസമരം ചെയ്യുന്ന അഭിജിത് ദീപ്കെയും സോനം വാങ്ചുക്കും എങ്ങനെ, ആരെ, എന്തിന് വേണ്ടി വഞ്ചിക്കാനാണ്?

കയ്യൂക്കിന്റെ ശരി, നിയമം, നീതി എന്നതല്ലേ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ മുഖമുദ്ര?

അമേരിക്കൻ, ഇസ്രായേലി അധിനിവേശ ശക്തികൾ മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരെ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നഅതേ കയ്യൂക്കിന്റെ ശരി, നിയമം, നീതി. അത് തന്നെയല്ലേ ഇന്ത്യൻ ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടം സ്വന്തം രാജ്യത്തെ പാവങ്ങളായ പൗരന്മാരോട് കാണിക്കുന്നത്?

കയ്യൂക്കുള്ളവൻ കാര്യക്കാരൻ, അതല്ലേ ഇന്ത്യൻ ഫാസിസ്റ്റുകൾ വരച്ചുകാട്ടുന്ന ചിത്രം.

കയ്യൂക്കില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരായ ബാക്കി ജനത ക്രൂരതയും പച്ചക്കളവും നിറച്ച കയ്യൂക്കിനെചോദ്യംചെയ്താൽ ആയി മാറുക വെറും തീവ്രവാദികൾ, രാജ്യദ്രോഹികൾ, പാക്കിസ്ഥാൻ-ചെനീസ്-ബംഗ്ലാദേശ് ഏജന്റ്കൾ.

ഭരണകൂട പാർട്ടി പെരുമാറുന്നത് വെറും അധിനിവേശശക്തിയെക്കാൾ മോശമായി. 

ജനകീയ പ്രതിഷേധങ്ങളെ തമ്മിലടിപ്പിച്ച് നശിപ്പിക്കാൻ ഏജന്റുകളെ ഏർപ്പാടാക്കുന്നു ഈ അധിനിവേശ ശക്തി.

ഭിന്നിപ്പിച്ച് ഭരിക്കുക (ഡിവൈഡ് ആൻഡ് റൂൾ) എന്ന അതേ ക്രൂരപദ്ധതി നടപ്പിലാക്കിക്കൊണ്ട്. 

സ്വന്തം ജനതയ്ക്കെതിരെ പട്ടാളത്തിന്റെയും പൊലീസിന്റെയും ആയുധങ്ങളുടെയും മാത്രം ഹുങ്കിൽ. അധിനിവേശ ശക്തിയെ പോലെ തന്നെ.

ആ നിലക്ക് മാത്രമാണ് ജന്തർമന്ദറിൽ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന ഇത്രവലിയ ജനകീയ യുവജന പ്രതിഷേധത്തെ അവഗണിക്കാനും അധികാരത്തിൽ പിടിച്ചുതൂങ്ങാനും അധിനിവേശശക്തികൾക്കും ശിങ്കിടി വാർത്താ മാധ്യമങ്ങൾക്കും സാധിക്കുന്നത്.

Is it God’s wrath? Is it punishment? Or is it God’s failure? Or is it cruelty committed by God?

Is it God’s wrath?

Is it punishment?

Or is it God’s failure?

Or is it cruelty committed by God?

These are the doubts, questions, and accusations that arise when people die suddenly — whether in groups or individually — when they are killed in accidents, when they are brutally attacked and beaten by enemies, or when poverty, disease, and misfortune befall them…

Islamically speaking, there is nothing anywhere that allows one to describe sudden death — whether collective or individual, death in accidents, or the coming of poverty, disease, and misfortune — as God’s wrath, as punishment, as God’s failure, or as cruelty committed by God.

No one has ever made such a claim Islamically, and no one ever will. Because the concept of God and the belief that Islam presents is of this nature: that “Qadr (destiny): both the good and the evil in it are from Allah.”

The common people know and understand only the smallest, minimal form of destiny — like a seed. They do not know, and cannot understand, the elasticity of that seed or the extent of that elasticity. No one knows or can understand how large that seed called destiny can become at its maximum, using its elasticity — what all it can become. No one knows or can understand the tree, the garden, the forest contained within the seed.

The seed-form of destiny is the smallest possibility of destiny. The point that is the seed of destiny has an immense potential for expansion. That seed of destiny, sprouting with its potential for expansion, will develop into a tree, a garden, a forest, a universe.

Therefore:

The name Rabb belongs to Allah — the very cosmic consciousness/power. What is Rabb? Rabb means “the one who nurtures/raises.” To nurture also means cause to evolve/transform. Growth and evolution mean that nothing remains in the state in which it is seen. The Rabb — who nurtures and causes to evolves — does not let anything remain in the state in which it is seen.

In growth there is evolution, and in evolution there is growth. The one who filled growth with evolution and evolution with growth is Rabb. In growth and evolution there is also destruction, and in destruction there is also growth and evolution. This means the universe and life are continuously growing and evolving even while decaying, weakening, and breaking down. The universe and life are continuously decaying, weakening, and breaking down even while evolving and growing.

The universe, life, life-forms, and states as we see them now are not the final word. Rather, they are things that are growing, things destined to transform through evolution. This is why many things — collectively or individually — may seem to cease to exist, seem to perish, seem to be killed.

Rabb is the one continuously nurturing the universe and life — in the form He intends.

“Mā shā’a Allāhu kāna wa mā lam yashā’ lam yakun” — “What Allah willed came to be; what He did not will did not come to be.” This is the meaning behind why Muslims say “Mā shā’ Allāh” upon seeing or hearing something.

Even the seed and the sprouting plant do not fully comprehend the maximum potential of growth and evolution. A spoken word does not itself know its own meaning and purpose — what the speaker intended, or what the listener understands. But the Rabb, who sprouts and nurtures the maximum potential of growth and evolution, knows. That is the knowledge of the Determiner of Destiny (Qadr). That is the firm belief in destiny — that both good and evil in destiny come from the Determiner of Destiny.

God is the one who, in whatever way, caused to evolve and created not just human beings but everything, and who sustains and guides them. Because of this, when we view that same God only in a human-centered way, when we evaluate God using human thought and intellect, when we attribute to God the very same intellect, thought, and emotions that humans have — there lies the problem in making the accusations and judgments mentioned above against God.

God is not merely a human-centered or earth-centered God. What is said and done centered on humans applies to humans — but that does not mean God is one to whom only what humans say applies, exactly as humans say it.

God is the Creator and Sustainer of the mosquito, the elephant, the rat, the cat, the microbe, and the insects as well. It is not only humans who die suddenly, collectively or individually, or who are killed in accidents — mosquitoes, flies, microbes, and insects too. The “why” and “for what” of all these becomes understandable only when seen from a larger vantage point, a bigger canvas.

”‘Asā an takrahū shay’an fahuwa khayrun lakum, wa ‘asā an tuḥibbū shay’an fahuwa sharrun lakum” — “Perhaps you dislike a thing which is good for you, and perhaps you love a thing which is bad for you.” (Qur’an)

“The One who causes death” (Al-Mumīt) is also a name of Allah — not only “the One who gives life” (Al-Muḥyī). “The One who arranges causes” (Al-Musabbib) for things to happen is also a name of Allah.

That those destined to die, die in whatever manner — that they are caused to die in whatever manner — is not cruelty. Calling death or being killed “cruelty” is merely the prejudgment of one who does not know what life is or what it is for. One should only complain if life is not moving toward what it truly is, toward what it is truly for. To know and say that requires viewing life from a larger canvas — not necessarily just from the narrow plane in which one finds oneself trapped.

A spoken word does not know its own meaning and purpose, but the one who uttered it — and mostly also the one who reads or hears it — knows its meaning and purpose. If there is one who gave life, who arranged it, who created it, and if that one gave some meaning and purpose to that life, then it must be understood and evaluated in relation to that. Whether the meaning of the uttered word has been fulfilled is something to be known and determined by the one who uttered it — the word itself cannot know this on its own.

How can one understand that dying or being killed means that the meaning of that word — or of you — has been erased, is being erased?

Cruelty, right, wrong, joy, and anger exist only within our own level of emotions and thoughts. For the One who moves things from the small toward the greater, none of this applies — even if it may seem so, or not, to the one being moved and to those like him around him.

Allah — this God — has given no teaching or instruction suggesting that this life here is permanent, or that one should do anything and everything to cling to this life here, for the sake of this life here. The only instruction is to do what needs to be done, as it should be done, for as long as one lives.

For those who hold the belief in God and the Hereafter — that this life is merely the path to the next stage — how then can they say that the deaths and accidental deaths occurring here are God’s wrath, punishment, failure, or cruelty?

You have gone wrong — or rather, you have chosen to go wrong.

Like the phrase Muslims say when calamities occur — “Innā lillāhi wa innā ilayhi rāji’ūn”:

“Indeed we are from the Real, and indeed to the Real we are returning.”

And like the meaning of the words Muslims say when burying the dead, casting the final handful of earth onto the body:

“Minhā khalaqnākum wa fīhā nu’īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā” —

“From it We created you, and into it We return you, and from it We will bring you out once again.”